Συντάκτης: marouthki

Το I’m not giving up on you δεν είναι ποτέ εύκολο ή ανώδυνο.  Είναι ένας μικρός θάνατος που συντηρείς σιωπηλά και τον ζεις ακόμη για όσο ζεις, σε ρουφάει και σε τιμωρεί βασανιστικά. Είναι οι υπαρξιακοί φόβοι και τα εσωτερικά εμπόδια που σε φρενάρουν. Είναι τα κενά αέρος που σε κάνουν να ουρλιάζεις χαμηλόφωνα και ενίοτε ασυγχρόνιστα.  Είναι ο ήχος του σώματος που λυγίζει και τα χιλιόμετρα πήγαινε έλα μέσα σου χωρίς τερματικό σταθμό. Είναι οι λύπες που δεν λείπουν και φωλιάζουν κοπιαστικά. Είναι οι ανάσες που μυρίζουν μοναξιά. Είναι τα μουσκεμένα μαξιλάρια. Είναι οι λέξεις στα χνωτισμένα παράθυρα του χειμώνα, που δεν έγιναν ποτέ ιστορίες. Είναι οι υφέσεις στα μαύρα πλήκτρα. Είναι το μαύρο στο λαβύρινθό σου. Είναι η εμμονή στο εδώ κι όχι στο παραπέρα. Είναι οι συγνώμες που δεν άγγιξαν τα χείλη. Είναι οι κύκλοι που δεν κλείνουν ποτέ.

Τον συναντώ κάθε πρωί, ή σχεδόν κάθε.

Μεγάλος, Στρογγυλός, Χρυσαφής.

Τον συναντάς και συ στο άλλο μισό του νησιού.

Τον ίδιο ακριβώς.

Ήλιος, Μεγάλος, Χρυσαφής.

Σαφής και στα δύο μισά του νησιού.

Λεμεσός, 2016

Κάθε Κυριακή, πολύ πρωί περπατούσε στην προκυμαία για να χαζέψει με τα υγρά της μάτια την αυγή. Με τ΄ακουστικά στ΄αυτιά και τα χέρια στις τσέπες. Δεν ήξερε που άλλου να τα βάλει, με μια αμηχανία παιδική να τα κρατάει ζεστά και κρυμμένα. Περπατούσε με εισπνοές βαθιές, διαφραγματικές κι εκπνοές αργές . Ήταν εκείνες οι εκπνοές από τα ταξίδια, τα φιλιά, τους έρωτες που δεν ξεχάστηκαν, τους μακρινούς φίλους, τις στιγμές ευτυχίας. Τις δικές της ανεξίτηλες στιγμές, που σαν συνωμοσία εξαπλώνονταν στο υπόστρωμα του δέρματός της. Αυτές οι στιγμές, μια προσωπική της συλλογή,  που με επιμέλεια και φροντίδα, με κόπο και περηφάνια κρατούσε σα φυλακτό στο κουτί της μνήμης της. Και τις ανακαλούσε σε κάθε βήμα εκεί στην προκυμαία.  Η δική της φωτεινή αλήθεια ή οι δαίμονες που κατοικούσαν στο κεφάλι της; Ούτε η ίδια δεν μπορούσε ν΄απαντήσει.

Κι όταν έφτανε στα βράχια έκλεινε τα μάτια, πατούσε το mute και συνέχιζε τις βαθιές εισπνοές. Άλλοτε έβλεπε το σώμα της να βουτάει στην μπλε θάλασσα και να βγαίνει γυμνή στη στεριά με την άμμο και τον βυθό στις παλάμες της περπατώντας ξυπόλητη στα ζεστά βότσαλα και το αλάτι της έγλειφε τα πόδια. Και άλλοτε έβλεπε τούτο το σώμα να αιωρείται ψηλά στο γαλάζιο και μαζί να αιωρούνται οι ελπίδες και τ΄ όνειρά της, προσμένοντας αυτόν που θα τα πραγματώσει. Και εκεί ψηλά άκουγε τα πουλιά που κελαηδούσαν τραγούδια τρυφερά  και την ταξίδευαν ανάλαφρα σε κείνη τη γη, που τα θέλω δεν λίμναζαν και οι έρωτες δεν ήταν στο standby. Και εκεί σιγουρευόταν για την ζωή της και χαμογελούσε λυτρωτικά.

Κύπρος, 2015

Εκείνη η βραδιά του Νοεμβρίου,

υγρή όπως η ματιά σου.

Τα δακτυλίδια του τσιγάρου μου

στον ουρανό, για να σε φτάσω.

Μαζί.

Με τόσο πάθος όσο του άξιζε.

Τόσο κοντά βρίσκεται το μακρυά.

Γοητευτικά εφικτό.

Κύπρος 2016

Μόναχο 2016

Chasing shadows in the sun.

Your shadow confirms, that the light traveled thousands of kilometres to reach the ground exactly where you stand.

You stay hidden far away, yet seize my thoughts everyday.

Chasing shadows in the night.

Pretending they are real.

Δυο πράγματα βαραίνουν σε μια αναχώρηση, σ΄έναν αποχαιρετισμό: τι αφήνεις πίσω και τι σε περιμένει εκεί που θα πας. Και όλα σε μία βαλίτσα. Πόσα να χωρέσει μια βαλίτσα, μικρή ή μεγάλη. Τα αυθόρμητα χαμόγελα, τις ορμητικές αγκαλιές,  τα άφοβα δάκρυα,  τις ματαιωμένες προσδοκίες,  τα καταπιεσμένα θέλω, τους εγωισμούς, τους ναρκισσισμούς,  τις μελανιές που δεν φαίνονται, τις φανερές ουλές, τις χαίνουσες πληγές,  τις άναρθρες κραυγές, τα μπερδεμένα κουβάρια, τις ρίζες σου, τις σφραγισμένες χαρές, τα στέφανα, τα κουφέτα, τις φωτογραφίες, τα μαύρα και τα κόκκινα φορέματα, τα στιγμιότυπα, την άμμο και το χιόνι, τα μεθύσια και τα ξενύχτια, τους φανερούς και τους κρυφούς έρωτες, τ΄αγαπημένα βιβλία και τις θεσπέσιες μουσικές, τις σαγηνευτικές μυρωδιές, τις ηδονές, τις ενοχές, τη ζωή που ζεις ή δεν ζεις.

Και ξεκινάς στεγνός ή υγρός την πορεία της αναχώρησης, αμήχανος, σιωπηλός, θολός. Προχωράς, σκοντάφτεις, κοιτάς στο χώμα, σηκώνεσαι και πάλι όρθιος κουβαλώντας το βάρος του πριν, του τώρα και την άγνοια του μετά. Και συνεχίζεις την πορεία σου με  ό, τι κουβαλάς σ΄αυτή τη μικρή ή τη μεγάλη βαλίτσα.

Photo by Tammam Azzam

 

Όταν ζεις κοντά στη θάλασσα μπορείς στο κύμα να ξεπλύνεις τον εγωισμό, τον πόνο, τους φόβους, τις ελλείψεις σου. Το αλάτι καθαρίζει στο δέρμα σου όποιες πληγές πονάνε ακόμα, κάθε άγγιγμα που δεν πρόλαβε να γίνει έρωτας. Και τούτο το κύμα περνάει πάνω από τις λέξεις σου στην άμμο για να ξορκίσει όλα αυτά που ντύθηκαν στα μαύρα.

Λεμεσός, Κύπρος 2016