Οδός Μνήμης

Έχουμε πρόβα στην οδό Μνήμης. Την βρίσκω περίεργη ονομασία για δρόμο ή διεύθυνση. Μόλις φτάνω κοντοστέκομαι λίγο και σκέφτομαι πως αυτές οι μέρες είναι βαριές από πολλές απόψεις, σκέφτομαι το γλωσσάρι, τις κακόβουλες γλώσσες, τον διασυρμό από κάποιους που η μνήμη τους νοσεί, σκέφτομαι πως κάθε Ιούλιος είναι και μια μνήμη, πως η μνήμη δεν σωπαίνει με όποιες λέξεις κι αν την ντύσουμε. Είμαι στην οδό Μνήμης. Πόσες μνήμες έχουν οι δρόμοι ή πόσους δρόμους να χωρέσει η Μνήμη μας;

Γλυκασσιά

Νύχτες καλοκαιριού στην αυλή ή την βεράντα χωρίς υγρασία, με κάποιες τυχαίες νότες άυπνων τζιτζικιών και η γειτονιά να ησυχάζει.

Άλλωσπως η γλυκασσιά του καλοτζαιρκού.

Κύπρος, Ιούλιος 2018

Θέρος

Τον Ιούλιο σκιάζομαι σιωπηλά.

Οι σκιές του παρελθόντος στον καύσωνα του τώρα.

Δεν θα καψαλιστούν ποτέ;

Τσουρουφλίζουν την επιδερμίδα.

Εγκαύματα όλων των βαθμών.

Θέρος των θεριών και των δαιμόνων.

Κύπρος, Ιούλιος 2018

Συκαλούθκια

Φύτεψε αυτή τη συκιά το 1978 όταν ήρθαν εδώ μετά τον πόλεμο. Τα συκαλούθκια της Κλεονίκης είναι η γεύση των παιδικών μου χρόνων, ήταν το gourmet φρούτο των ξενιτεμένων της παιδιών, ήταν τα καλούδια στον καφέ με τους γείτονες. «Φάε κόρη μου, εν γλυτζιά μέλιν, πιο γλυτζιά τζαι που το μέλιν», μου έλεγε και κολλούσαν τα δάχτυλά μας, όταν μαζί τα κόβαμε για να τα βάλουμε μέσα στο πανέρι.
Κάθε φορά που ποτίζω τούτη τη συκιά σκέφτομαι την γιαγιά μου και το «μέλι» της γυναίκας που αγάπησε τόσο πολύ τη γη κι ας ξεριζώθηκε από την δική της. Σαράντα χρόνια συκαλούθκια, σαράντα γλυκόπικρα χρόνια.

Κύπρος, Ιούλιος 2018

Η σάρκα σου

Στη σάρκα σου την δροσερή

μπήγω τα δάκτυλά μου.

Να δροσιστώ και να σε πιω,

να ξεδιψάσω θέλω.

Την κάψα που ‘χω στην καρδιά

να ξεθυμάνω κάπως.

Το πάθος μου για σένανε

στα δόντια μου κρατάω.

Η σάρκα σου η ποθητή

στο αίμα μου κυλάει.