Μούχρωμα

Ήσυχη ώρα, ώρα της λήθης

το πρωί και το σούρουπο θ’ ακολουθήσει.

Πόνους παλιούς τα μάτια σου θρηνούν

και κλαις σιγανά τους τωρινούς.

Των πόθων όλων και των παθών ώρα θυμητική.

Όσο κι αν θες να λησμονείς η μνήμη σου ακολουθεί.

Κύπρος, Νοέμβριος 2017

Piano

Μπροστά στο πιάνο κάθεσαι με ευλάβεια, εκεί που κάποτε συνομιλούσες με τα πλήκτρα, εκεί που σταματούσε ο χρόνος. Τεράστιες οι ώρες σας, τεράστια η αγάπη. Ακόμα. Ανάμεσα στις παλιές αγάπες κρύβεται ένα πελώριο πάντα.

Παύση

Παύση στις λύπες.

Παύση στις τιμωρίες και τη σκληρότητα.

Κουβαλώ θλίψεις παλαιών ετών και γενεών.

Κουβαλώ εμένα και τρέχω μακριά από μένα.

Θρήνοι, κραυγές, αλλαλαγμοί, σιωπές.

Παύση μεγάλη, φόβος μικρότερος.

Βλέπω τις διαστάσεις μου και νιώθω τους νευρώνες μου.

Βλέπω στα μάτια μου όσα δεν τόλμησα.

 

 

 

Επιστροφή

Επέστρεφε εκεί που η αγάπη είναι άδολη.

Επέστρεφε εκεί που φιλάνε τις ουλές σου.

Επέστρεφε χωρίς συλλογές αναμνήσεων.

Κάθε επιστροφή είναι η πρώτη γνωριμία, είναι η δυνατή χειραψία.

Κάθε επιστροφή είναι οι άγραφες σελίδες σου παντού.

Κάθε επιστροφή είναι η βεβαιότητα ότι ζεις.

Tο τσαρτελούδιν *

Στο τέλειωμα μιας δύσκολης βδομάδας, στην είδηση της ξαφνικής απώλειας ανθρώπων που είχαμε μοιραστεί παραπάνω από πέντε κουβέντες ξημερώνει ένας ήλιος, όχι ψεύτης, αλλά εκείνος που ζεσταίνει τα κόκκαλα και τα σωθικά σου. Κάθομαι στην αυλή απέναντι από το μέχρι πρόσφατα πεθαμένο μου γεράνι, το χαζεύω, το θωρώ να ξεμυτίζει, να ξαναγεννιέται.

Κάθομαι με τον κάφε και σκέφτομαι ότι σήμερα η ζωή έχει χρώμα κόκκινο και είναι φωτεινή.

– Αγαπώ σε τσαρτελούδιν μου*, του ψυθιρίζω στα φύλλα και κοιτώ στον ουρανό εκείνους, που είχαμε μοιραστεί πέντε κουβέντες παραπάνω.

*τσαρτελούδιν= το γεράνι στα κυπριακά

Κύπρος, Νοέμβριος 2017