Ένα διαρκές αντίο

Μας βολεύει να νιώθουμε ότι κάποιοι που αγαπήσαμε ζούνε έστω και μακριά μας. Έστω κι αν με το φευγιό τους ζήσαμε ένα μικρό θάνατο, ίσως τον ζούμε ακόμα. Κανείς δεν βολεύεται με τον θάνατο. Εκείνον του Έρωτα,  που σε ρίχνει στο έδαφος, που παγώνεις και πενθείς. Ένα πένθος που δεν εξατμίζεται σε καμία θερμοκρασία. Ένα διαρκές αντίο…

13653180_1167770716598847_8083838189623908759_o

Κούριο, Κύπρος 2016

Στιγμιότυπα των παιδιών

Η σχέση με τα παιδιά μας δεν είναι πάντα μαγική. Ούτε και τα παιδιά είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας . Όπως επίσης και οι μητέρες δεν είναι αυτές που περιγράφουν τα παραμύθια, μάλλον στις κακές μητριές  μοιάζουν τις περισσότερες φορές. Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. «Το τι αγάπη έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς» λένε συχνά. Δεν νομίζω να ισχύει πάντα αυτό. Με τα παιδιά μετράς τις δυνάμεις σου, ζεις αλλαγές που ποτέ δεν υπολόγιζες και μαθαίνεις τη σιωπή χωρίς να νιώθεις δειλός. Προσπαθείς, τα σκατώνεις, θυμώνεις, κλαις, ξεσπάς, ξεγελιέσαι. Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Και αυτό είναι το πιο όμορφο ζόρι που τραβάς.

Μερικά στιγμιότυπα που θυμάμαι από τα λίγα χρόνια της μητρότητάς μου:

1.  Η πιο μεγάλη αδελφή κάνει μάθημα στον μικρότερο αδελφό και αυτός βαριέται φρικτά.

-Ο Δεκέμβριος είναι εξίσου ωραίος μήνας με τον Ιούνιο γιατί κλείνουν τα σχολεία, λέει το κορίτσι.

-Ο Δεκέμβριος είναι πιο ωραίος γιατί είναι τα Χριστούγεννα και παίρνουμε και δώρα, απαντάει το αγόρι.

-Όλοι οι μήνες έχουν την χάρη τους.

-Η χάρη είναι η χαρά. Άρα ο Δεκέμβριος είναι πιο χαρούμενος από τους άλλους, γιατι έχει δυό χαρές.

 

2. Κορίτσι δευτέρας Δημοτικού απευθύνεται σε μάνα εκπαιδευτικό μετά από παρατήρηση να βελτιώσει τη γραφή της:

-Μαμά, μην κοιτάζεις πως είναι τα γράμματά μου, αλλά τι λένε αυτά.

 

3. Γυρνάω στο σπίτι και βλέπω από απόσταση μαυρισμένο το αριστέρο μάτι του πεντάχρονου γιού μου, φάγαμε λέω την πρώτη μπουνιά στο σχολείο, τον πλησιάζω:
-Τι έγινε παιδί μου; Γιατί το μάτι σου είναι μαυρισμένο;
-Τίποτα, ζωγραφίζαμε με μαύρα μολύβια στο σχολείο και μέτα έτριψα το μάτι μου. Χαχα, πάντα εσείς τα κορίτσια έχετε έγνοιες. Πάω να παίξω μπάλα, ξέσπασε σε γέλια το παλιόπαιδο κι έφυγε.

 

4. Μάζωξη σε οικογενειακό τραπέζι και παιδομάνι συγγενικό. Ο γιος μου παίζει άγρια με ξύλινα κοντάρια και ξίφη μ’ ένα άλλο πεντάχρονο αγόρι. Φωνές, μπαμ μπουμ, άου. Κάποια στιγμή πάω να δω τι γίνεται.

-Βρε παιδάκια όχι τόσο άγρια, θα κτυπήσετε, τους λέω.

-Κυρία μου, γιατί είστε αγχωμένη, δεν κοιμηθήκατε καλά; με ρωτάει με τεράστια μάτια ο μικρός Κωνσταντίνος.

Έσκασα χαμογελαστή και τους άφησα να μελανιάσουν παντού.

 

 

5. Ετοιμάζω τα παιδιά μου για ύπνο.

– Μάμα θα κοιμηθείς κι εσύ τώρα;

-Όχι, έχω δουλειές να κάνω παιδί μου.

– Τι ωραία που δεν είμαι μεγάλος. Σε πολλές χιλιάδες μέρες θα γίνω μεγάλος. Καληνύχτα

Το ίδιο βράδυ βλέποντας τα παιδιά μου να κοιμούνται ήσυχα στα ζεστά τους συνειδητοποίησα την πολυτέλεια που ζούμε. Έσβησα τα φώτα για να κοιμηθώ.

 

Τα παιδιά ό,τι και αν τους δώσεις θα το ρουφήξουν σαν σφουγγάρια, είτε είναι δηλητήριο, είτε είναι βασιλικός πολτός, και αυτό καθρεφτίζεται και στο τώρα και στο μετά τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος στα μάτια και τις λέξεις των παιδιών.

1474508_581550711966791_2934419522148769698_n

Flip flops

Στέκομαι σε απόσταση αναπνοής από τα flip flops και μυρίζω την αλμύρα τους.  Μικρές αχτίδες του ήλιου περνάνε από τις σκιές των δέντρων και φεγγίζουν τους λιγοστούς εκείνους κόκκους της άμμου που δεν ξεπλύθηκαν από το νερό. Φωτογραφίες των παιδικών χρόνων, πολλά καλοκαίρια πίσω φλασάρουν τούτη τη στιγμή: πόζα στο βράχο με τη συγκομιδή της ημέρας από κοχύλια, πεταλίδες κι αχινούς, με μια φέτα καρπούζι που στάζει τη γλύκα του και τα πόδια στη θάλασσα να δροσίζονται από την καυτή άμμο, με τα μαλλιά καψαλισμένα από τον ήλιο και την μάνα να φωνάζει «βάλτε καπέλο» και τα flip flops ξέμπαρκα, αναποδογυρισμένα και χωμένα στην άμμο να ξεκουράζονται μέχρι να τα ξυπνήσουν πόδια, υγρά και ζαρωμένα από το νερό.

Και τώρα αυτά τα ζευγάρια ξημερώθηκαν στον ήλιο, καθαρά, στεγνά, αμίλητα και σε θωρούν και περιμένουν να τα πας βόλτα, να δώσεις τις δικές σου, εντελώς δικές σου απαντήσεις πέρα από το χρόνο, πέρα από το εδώ και το τώρα, πέρα από τις δικές σου και τις δικές μου επιθυμίες, περιμένουν να φανούν χρήσιμα, ν΄ αποκτήσουν πνοή και σημασία, περιμένουν ν΄ ανακαλέσεις μνήμες και στιγμές και σε ρωτάνε: που πήγαν εκείνα τα καλοκαίρια;

13592243_10154137294315590_4839695289759726074_n

Ice cream

Τα μπάνια στην θάλασσα τον Ιούλιο τα λατρεύω.  Το νερό είναι ακόμα δροσερό, δεν πρόλαβε να γίνει χλιαρό από τον καύσωνα, οι παραλίες δεν ξεχειλίζουν πολύ από κόσμο, δεν ακούς συχνά το «Γιωργάκη, φάε τους κεφτέδες σου» κι εν πάση περιπτώσει είναι ακόμα Ιούλιος, χαίρεσαι που το καλοκαίρι είναι στα μισιακά του.

Σήμερα μαζί με τον πεντάχρονό μου γιο «ανακαλύψαμε» το βυθό της θάλασσας μιας κι ήθελε να τεστάρει την καινούργια του μάσκα και εγώ γοργόνα μαζί του. Αφού με πέθανε στις βουτιές, βγήκαμε στην άμμο και δίπλα μας μια οικογένεια από τη Συρία. Η μητέρα με το κοριτσάκι της πάνω-κάτω στην ίδια ηλικία με το γιο μου και ο πατέρας με τον μεγαλύτερο γιο του να δροσίζονται στη θάλασσα.  Εκεί που χαλάρωνα από τα  «μακροβούτια» βλέπω τον γιο μου να παίζει με τα κουβαδάκια του με το κοριτσάκι δίπλα. Ένα πλασματάκι με σταρένια επιδερμίδα και κάτι μάτια μελιά, με όλη τη γλύκα της Ανατολής ζωγραφισμένη σε δύο βολβούς, όπως ακριβώς η μαμά της. Προσπάθησα να πιάσω κουβέντα με τη μαμά, από τα σπασμένα αγγλικά της κατάλαβα ότι την λένε Αizza και την κόρη της Afrah κι ότι εδώ και δύο χρόνια ήρθαν στην Κύπρο πρόσφυγες για να σωθούν από τον πόλεμο στην πατρίδα τους.  Ήθελα πολύ να μάθω την ιστορία της Αizza, μιας γυναίκας με τα δικά μου χρώματα, μια πατρίδα κάποια ναυτικά μίλια μακριά από τη δική μου και μ’ έναν πόνο κοινό, αυτόν της προσφυγιάς.  Όμως αυτή δεν ήθελε και το σεβάστηκα. Έτσι αποφάσισα να μας αγοράσω παγωτά, να δροσίσουμε την κάψα, την έσω και την έξω.  Όταν επέστρεψα με τέσσερα παγωτά και τα μοίρασα στα παιδιά και τα υπόλοιπα σε μας,  τα μάτια της Afrah έλαμψαν σαν πυγολαμπίδες στο σκοτάδι και κοίταξε τη μαμά της. Με το θετικό νεύμα της μαμάς της η μικρή πήρε το παγωτό, με αγκάλιασε και μου είπε:

-Τhank you ice cream!

Και η μαμά της συνέχισε κρατώντας το χέρι μου:

-Ευχαριστώ ice cream and play with son.

Τότε έλιωσα κι εγώ σαν το κερί, βούρκωσα και χώθηκα στην κρέμα του παγωτού να πνίξω τη συγκίνησή μου νιώθοντας πολύ τυχερή που γνώρισα σήμερα την Aizza και την Afrah κι απόλυτα σίγουρη, ότι το ίδιο θα έκαναν αυτές οι δύο γυναίκες, αν εγώ λουζόμουνα στη θάλασσα της δικής τους χώρας.

11870680_10153460114140590_8051603397883847017_n