Έρωτας ατελεύτητος

Αύγουστος, μέρες καύσωνα, θερμοκρασία σχεδόν 40 βαθμοί. Πότιζα πίσω στην αυλή αργά το απόγευμα και το ίδιο έκανε η γιαγιούλα στο διπλανό μου σπίτι. Και ξαφνικά ακούω τις φωνές της:
-Ποιος με βρέχει με νερό;
Και βλέπω τον παππούλη άντρα της, κρυμμένο πίσω από ένα δέντρο, με το λάστιχο στραμμένο κατά πάνω της να λέει:
-Είπα να σε δροσίσω λίγο μάθκια μου! Το ζευγάρι αριθμεί σχεδόν διπλάσια ηλικία από τη θερμοκρασία εκείνης της καυτής μέρας.  Δροσίστηκα κι εγώ.

Μάρτιος, βράδυ Σαββάτου. Περιμένω να ξεκινήσει η θεατρική παράσταση και ψιλοβαριέμαι. Μπροστά μου, ένα ζευγάρι άνω των 60. Αυτή, ξανθιά, καλοδιατηρημένη, αρυτίδωτη, ομορφιά αφτιασίδωτη. Αυτός με ψαρά μαλλιά, σοβαρός, με κολώνια άλλης εποχής να διαβάζει το πρόγραμμα. Τη βλέπω να περνάει τα δάκτυλά της στα μαλλιά του, να του σιγοψιθυρίζει και αυτός να χαμογελά, αφτιασίδωτα. Τους χαζεύω, έρωτας ατελεύτητος. Κοιτιούνται και βλέπω στα μάτια τους το φως ενός κόσμου που θες να υπάρχεις.

Φεβρουάριος, μέρα βροχερή. Μπήκα στον φούρνο της γειτονιάς στις 6.30 το πρωί. Χρειαζόμουν άμεσα ένα ζεστό κουλούρι κι έναν δυνατό καφέ, πριν το δρόμο για τη δουλειά, για να ξυπνήσω. Στο ταμείο μια κυρία γύρω στα 65 γνωστή στην υπάλληλο, αφού την προσφώνησε με το μικρό της όνομα.
-Καλημέρα κυρία Φοίβη. Πώς είστε; Ο κύριος Ζήνωνας;
– Καλημέρα Ελένη μου.Τα ίδια με τον Ζήνωνα, τα ίδια και εδώ. Ένα ψωμί και μια ταχινόπιττα, όπως κάθε μέρα, απάντησε ψάχνοντας ψιλά στο πορτοφόλι της για να πληρώσει. Αφού τελείωσε, γύρισε προς εμένα που περίμενα στην ουρά και μου λέει:
– Κόρη μου, κάθε πρωί του αγοράζω ταχινόπιττα, του φτιάχνω τον καφέ του και τον περιμένω να ξυπνήσει. Είμαστε 40 χρόνια παντρεμένοι. Κάθε πρωί ξυπνάω πριν τον Ζηνωνή μου και τον περιμένω να ξυπνήσει. Καλή σου μέρα κόρη μου τζαι αν είσαι παντρεμένη να ξυπνάς πριν τον άντρα σου τζαι να του ετοιμάζεις πρωινό σαν να είσαστε ερωτευμένοι.

Μου χαμογέλασε κι έφυγε. Ήρθε η σειρά μου και η ταμίας μου λεει:
-Ο κύριος Ζήνωνας είναι σε κώμα χρόνια τώρα, μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό και η κυρία Φοίβη του αγοράζει καθημερινά μια ταχινόπιττα, κάτι που αγαπούσε πολύ. Πάει στο σπίτι, κάθεται και περιμένει να ξυπνήσει, λέγοντάς μου με σιγουριά: 《Ελένη μου, σήμερα θα ξυπνήσει.》

Πλήρωσα βουρκωμένη, έφαγα ένα χαστούκι μαζί με το κουλούρι μου και μπήκα στο αμαξι φωνάζοντας δυνατά:

-Κύριε Ζήνωνα, ξύπνα, ξύπνα σε παρακαλώ!!!

Όσο οι μελανιές δε φαίνονται

Αναρωτιέμαι συχνά, συχνότερα τελευταία με τους ανθρώπους, γυναίκες ή άντρες, που αντί να διαλύσουν ένα γάμο ή μια σχέση προτιμούν να διαλύουν αργά μα σταθερά τους συντρόφους ή και τους ίδιους τους εαυτούς τους.  Άλλοι λειτουργούν στη σχέση σαν διάφανα μπιμπελό ή σαν έπιπλα μηδενικής λειτουργικότητας, υπάρχουν απλά για να μην είναι άδειο το σπίτι, άδειες οι ψυχές τους.  Άλλοι φοράνε τον μανδύα του «σκλάβος σου για πάντα και σε όλα», «είμαι το σκυλάκι σου και τρέχω στο σφύριγμά σου» ή «κάθε διαταγή σου επιθυμία μου» έστω και αν ο άλλος συνειδητά ή υποσυνείδητα τους ταπεινώνει ή τους αγνοεί επιδεικτικά.

Με το άλλοθι και τη δικαιολογία μιας κακής παιδικής ηλικίας, τα τραύματα προηγούμενων σχέσεων κάνουν σκουπίδι ο ένας τον άλλο με οποιοδήποτε μέσο διαθέτουν. Ανευθυνότητα, βαρεμάρα, βία λεκτική, σεξουαλική, σωματική, ψυχική ή συναισθηματική γίνονται συχνά, ίσως και καθημερινά φαινόμενα. Τα παιδιά, τα οικονομικά, τα περιουσιακά, ο φόβος της μοναξιάς και όλα τα σχετικά άσχετα τους κρατάνε σε μια σχέση στηριζόμενη σε ξυλοπόδαρα μέχρι να τους τσακίσει.

Παρ’ όλα αυτά νιώθουν ευτυχισμένοι στα μάτια των φίλων, της οικογένειας, είναι ευτυχισμένοι που μειώνουν τον άλλο, είναι ευτυχισμένοι όσο οι μελανιές δε φαίνονται. Είναι ευτυχισμένοι, γιατί στους έξω δηλώνουν ζευγαρωμένοι, ταιριαστοί,  αγαπημένοι και πλήρεις. Είναι ευτυχισμένοι και εσύ ως τρίτος, ως παρατηρητής θαυμάζεις την ευτυχία και την προσποίηση της ζωής τους ζηλεύοντας λιγάκι αυτή την κορδωμένη θαλπωρή. Αυτοί οι άνθρωποι, γυναίκες ή άντρες αισθάνονται ασφαλείς μέσα στην ανασφάλειά τους, κρύβουν καλά χιλιάδες μικρές ή μεγάλες ελπίδες για μια ευτυχία που δεν έρχεται. Αρνούνται να δουν την ασχήμια ενός ανθρώπου, που φάνταζε κάποτε στον κόσμο τους μοναδικά όμορφος.  Συνεχίζουν σιωπηλά και γονυπετείς να είναι ευτυχισμένοι.

Αυτοί οι άνθρωποι είσαι εσύ και εγώ και ο διπλανός μας. Δε γίνεται να σκοντάφτεις στις πληγές σου και να βαδίζεις στα θολά, γιατί η ζωή δεν μπορεί να τελειώνει μέσα στη σιωπή ακόμα και όταν οι μελανιές ξεθωριάζουν.

images

Photo: Wolfgang Pietrzok. «Quetschungen»

Friend, Unfriend, Block etc

Ως άνθρωπος  δύσκολα αποχωρίζομαι πρόσωπα, αντικείμενα και αναμνήσεις. Μπορεί να έχω μαζέψει ενθύμια δεκαετιών σε κασόνια, από τα γράμματα της γιαγιάς μου, την κασέτα τηλεφωνητή με τα μηνύματα του πρώτου έρωτα, ραβασάκια και ξεθωριασμένες φωτογραφίες, σημειώσεις φοιτητικές, κτλ κτλ. Υπήρξα άνθρωπος που έφτασα στον γκρεμό και γύρισα πίσω πολλές φορές, είτε από μια εσώτερη δύναμη να ζήσω, είτε από τα γαμοσταυρίδια των δικών μου ανθρώπων και γέλασα ξανά, συγχώρεσα και με συγχώρεσαν, ερωτεύτηκα, έγινα μάνα, πλησίασα τον θάνατο, του χαμογέλασα και τον έφτυσα, είπα «συνεχίζουμε». Είμαι άνθρωπος που η αλήθεια μου, τα σημαντικά μου είναι οι θετικοί και  λιγοστοί εκείνοι  άνθρωποι που συνάντησα στην έξω ζωή και ακόμα συναντώ.

Και ερχόμαστε στο φέισμπουκ, όπου έχω γνωρίσει απίθανους ανθρώπους με χιούμορ,  σαρκασμό, δημιουργικότητα, φαντασία, τρέλα, αιρετικό βλέμμα, καλοπροαίρετη κουβέντα, πλάσματα ερωτικά και γεμάτα. Ξεκινάς από δω, τους διαβάζεις, τους μιλάς και τους γνωρίζεις από κοντά, γιατί το Present θες να γίνει Present Continuous, που είναι ο σωστός χρόνος με τους ανθρώπους που έχεις κάτι να πεις είτε στο φέισμπουκ, είτε στον έξω κόσμο.

Είναι όμως και οι άλλοι «φίλοι» που δεν σέβονται, γιατί ζουν μόνο μέσα σε εισαγωγικά. Έξω από αυτά δεν υφίστανται. Οι εικονικοί φίλοι, με χιλιάδες λέξεις πλασμένοι. Δεν ακούνε την χροιά της φωνής σου, δεν σ΄ έχουν αγκαλιάσει, δεν έχουν κοιτάξει το βλέμμα σου, δεν άκουσαν το γέλιο σου, δεν έχεις πιεί μαζί τους, δεν σου είπαν αν το φαγητό σου είναι καλό ή ανάλατο, δεν σε είδαν μεθυσμένο, δεν κάηκες στον ήλιο μαζί τους. Και πάραυτα είναι «φίλοι» σου εδώ μέχρι να βρεις κάτι που δε σου αρέσει και τόσο και που υπό άλλες συνθήκες θα το προσπερνούσες ή θα το συζητούσες. Μέχρι να βρεις κάτι που λίγο να διαφωνείς για να εκτονώσεις όλο το ζόρι που κουβαλάς από την πραγματική ζωή. Και τι κρίμα με τα λάικ και τα μη λάικ, τα πικρόχολα σχόλια, τις ανταγωνιστικές επιδείξεις των υπέρμετρων εγώ, των συντετριμένων εγώ, αυτών που χρειάζονται περισσότερο χρόνο από ένα πληγωμένο γόνατο ή μια ανοιγμένη μύτη για να επανέλθουν. Που ακριβώς δεν ξέρω.

Και ξεδιπλώνεται φανερά ή λιγότερο φανερά ή τόση αναπηρία στην επαφή, η συναισθηματική παράλυση και το μπλέξιμο στα δίκτυα. Και δεν ακούς πια τον άλλο, δεν κάνεις διάλογο, να του πεις τι σ΄αρέσει, τι σε χαλάει, τι έχει χαθεί στο εγώ και στο εσύ. Ο διάλογος εξάλλου είναι θέμα παιδείας. Και η παιδεία δεν βρίσκεται στα πτυχία, τα διδακτορικά, τα λεφτά και τα μεγάλα τζάκια.  Και πατάς κουμπάκια και σβήνεις ανθρώπους πίσω από τα κουμπάκια, τους διαβολοστέλνεις λίγο ή πολύ χωρίς λέξη. Και αν δεν τους κάνεις ανφρεντ, τους κρατάς από εγωισμό και τους παρακολουθείς, για να μην σε πουν και αγενή. Γιατί η ευγένεια βουλιάζει καθημέρινα σ΄ένα βάλτο αξιών και ανθρωπιάς.

Λίγοι είναι αυτοί που έχουν «αιχμαλωτίσει» την ευγένεια και αρνούνται να την αποχωριστούν και λιγότεροι αυτοί που έχουν την αγένεια να την υποκριθούν. Δικαίωμα στην ανωριμότητα έχουν όλοι. Στην σκατοψυχιά κανένας.

Αλάθητος

Το να εκθέτω δημόσια τον εαυτό μου, το έργο μου, τις ιδέες μου, τη μουσική μου, την τέχνη μου, τις πράξεις μου γενικότερα συνεπάγεται ότι είμαι ανοιχτός στην κριτική (θετική ή αρνητική), στο άλλο βλέμμα, τις επισημάνσεις, τις διορθώσεις, τις παρεμβάσεις των ανθρώπων τους οποίους εμπιστεύομαι.  Εκτίθεμαι γιατί το αντέχω.  Είμαι έτοιμος να τσαλακωθώ, να λυγίσω, να βελτιωθώ, να ωριμάσω, να προχωρήσω. Όλα αυτά αποτελούν για μένα ισχυρούς και πολύτιμους οδοδείκτες για την συνέχεια σε ό, τι κάνω. Δικαίωμα στην αποτυχία και την επιτυχία έχει ο κάθε άνθρωπος.

Το να λες «ευχαριστώ», «παρακαλώ», «έσφαλα»,  «συγνώμη» θέλει να μην είσαι ερωτευμένος με την πάρτη σου. Ή να εκτιμάς τον εαυτό σου λίγο παραπάνω, ώστε να μη φοβάσαι ότι κινδυνεύει το κοσμοείδωλό σου αν παραδεχτείς ότι δεν είσαι αλάθητος. Ενοχλείσαι με το ένα, σε πειράζει το άλλο, μια στραβοτιμονιά του ενός, μια στραβοβελονιά ή ένα γλίστρημα του άλλου τρως μια φρίκη. Φτάνει πια με την υπερμεγένθυνση της ενόχλησης. Αν ενοχλείσαι μην κοιτάς, μην διαβάζεις, μην ακούς. Δεν πειράζει, θα σου περάσει.

Στα κρυφά

Κρύψε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι. Έχω φίλους μουσικούς, ηθοποιούς, συγγραφείς, εκπαιδευτικούς, δασκάλους, ακαδημαϊκούς, γιατρούς, μηχανικούς, οικοδόμους, αγράμματους, άνεργους, απολυμένους, αλκοολικούς, παχύσαρκους, ανορεκτικούς, καταθλιπτικούς, φίλους με καρκίνο, φίλους-συγγενείς όχι τους εξ αίματος, αλλά την οικογένεια που διάλεξα να έχω, φίλες με φρου φρου και αρώματα, με παράξενα ονόματα, μικρούς πρίγκιπες, κοκκινοσκουφίτσες, φίλους γαϊδούρια, φίλους φίδια, φίλους γκέι, πιο άντρες και από στρέιτ, φίλη με AIDS που κτίζει σπιτια SOS για τα ορφανά στην Ινδονησία, μια άλλη με σκλήρυνση κατά πλάκας που μοιράζεται με τους ανθρώπους τα στιγμιότυπα της πριν και της τώρα ζωής της.

Δεν ξέρω πώς να κρύβω τους φίλους μου και ούτε και θέλω. Τι να κρύβει τόση κρυψίνοια; Κρύβουμε τους φίλους μας γιατί μας έκλεψαν μικρούς ίσως την αγάπη, το χάδι, την αγκαλιά, την αθωότητα, την ανοιχτόμυαλη κοινωνία, τον ήλιο και δεν ξέρω τι άλλο. Δεν έχουμε μάθει να χάνουμε, να δεχόμαστε την πολυπλοκότητα του άλλου και την πολλαπλότητα των αναγκών του. Κρύβουμε τους φίλους μας σαν πορσελάνινες τσαγιέρες, σαν μεταξωτά υφάσματα, τους κρύβουμε στο στήθος μας, τους βάζουμε και λίγο στα βρακιά μας, λίγο φίλους, λίγο εραστές, πρώην, νυν και αεί. Tους κρύβουμε κάτω από τα σεντόνια μας να μην κρυώνουμε, να μην κρυώνουν αυτοί, κοιμόμαστε και ξυπνάμε μ΄αυτούς. Φοβόμαστε το μοίρασμα από εγωισμό, τσιγκουνιά, κόμπλεξ, ανασφάλεια, ζήλεια, μοναξιά και άλλες τρύπες συναισθηματικές.

Όπως και να το ονοματίσεις η αξίωση της αποκλειστικότητας ενός ανθρώπου είναι βαθιά προβληματική, μια ψευδαίσθηση της ευτυχίας. Όσο παίζουμε κρυφτό, τόσο μαδάμε και μαργαρίτες.

12472628_10153917287385590_8161145408198875849_n(1)

Το πράσινο σακάκι

Μέρες που κατεβάζουμε τα καλοκαιρινά, ανεβάζουμε τα χειμερινά, βάζουμε σε σακούλες ρούχα στενά, που δεν μας κάνουν πια για να φορεθούν σ΄άλλα σώματα και οι ντουλάπες σ΄ένα χάος. Σήμερα φόρεσα ένα σακάκι πράσινο «lost and found», χωμένο και ξεχασμένο αγορά πριν από 20 χρόνια και ευγενέστατος συνάδελφος με προσεγγίζει διακριτικά:
-Σας πάει πολύ και το σακάκι μα και το χρώμα θαρρώ είναι το χρώμα σας.
-Χρονολογείται το σακάκι, απαντάω.
-Φανταστείτε πόσες αναμνήσεις φοράτε, μου λέει.
Και σαν ταινία μικρού μήκους πέρασαν από μπροστά μου οι στιγμές από το πράσινο σακάκι, σκέφτηκα τα καινούργια ρούχα που αγόρασα χτες πόσο άχρωμα, παράταιρα μοιάζουν σήμερα, ενώ τα παλιά αφού ξεκουράστηκαν για λίγο, ξαναφοριούνται σε σώματα που τ΄ αγαπούν, που έχουν ιστορίες να διηγηθούν, που έχουν ζήσει πάνω μας το καλό το κακό, το όμορφο, το άσχημο και ακόμα ζουν.

fb_img_1463068939526.jpg

Το παιδί μέσα μας

Το παιδί λατρεύει το παιγνίδι. Γοητεύεται από το καινούργιο και την περιπέτεια. Άλλες φορές ανοίγει το κεφάλι του και άλλες άλλων τα κεφάλια.  Το παιδί αγαπάει το ψέμα, αλλά και την αλήθεια. Τσακώνεται και μερώνει με ταχύτητα φωτός. Δεν έχει τύψεις και δεν φοβάται τη μοναξιά. Η φαντασία με τη περιέργεια και την ενέργειά του περισσεύουν για να κάνει φίλους αληθινούς και «φανταστικούς», να φτιάξει πύργους, δράκους, νεράιδες, δεντρόσπιτα.

Το παιδί δεν στερεύει από γέλιο ή από κλάμα. Φωνάζει τα θέλω του, γελάει και κλαίει δυνατά, γιατί δεν ξέρει άλλο τρόπο να εκφράσει τις επιθυμίες του. «Ντύνεται» σε ρόλους θεατρικούς και παίζει άφοβα τον «μεγάλο» για να νιώσει μεγάλο. Το παιδί δεν φοβάται το ύψος. Σκαρφαλώνει σε δέντρα και σε ταράτσες για ν΄αντικρίσει ένα κόσμο αλλιώτικο, ένα κόσμο απέραντο που λούζεται από το φως της χαράς, εκεί που δεν έχει σκοτάδια.

Το παιδί δεν φοβάται τον άνεμο και τη λάσπη και ορμά στις λακκούβες της βροχής. Κάνει τη λάσπη ρούχο του,  στολή μιας μάχης που έχει πάντα μόνο νικητές. Στα χαλάσματα των σπιτιών κουβαλάει πέτρες, ξύλα και κτίζει έναν κόσμο που δεν έχει άστεγους και κατατρεγμένους. Στα συρματοπλέγματα φτιάχνει κούνιες χαράς και στα λαγκάδια μαζεύει αγριολούλουδα, ξαπλώνει ανάσκελα και με τα χέρια του ανοιχτά αγκαλιάζει πότε τον ουρανό και πότε το χορτάρι.

Το παιδί δεν έχει καμιά ανάγκη από καμουφλάζ. Δεν κρύβει την αγάπη του, φοράει την ζωή χωρίς ρολόι,  ζητάει την αγκαλιά που στεγνώνει τα δάκρυα,  φιλάει σβουριχτά, κοιμάται και ξυπνάει με όνειρα γλυκά που γι΄αυτό είναι πάντα αληθινά. Μέχρι να πάψει να είναι παιδί, να βγει από το φανταστικό μικρόκοσμό του,  γιατί κι αυτό κάποτε αναπόφευκτα συμβαίνει.

Όλοι μένουμε κατά κάποιο τρόπο παιδιά, εκτός από μερικούς που μένουν για πάντα κωλόπαιδα.

 12806149_10153830944730590_1304974290098615166_n

Η γενιά του Thermomix

Εδώ και αρκετά χρόνια είναι της μόδας το κάθε νοικοκυριό να διαθέτει ένα Thermomix. Απαραίτητο εργαλείο στην κουζίνα κάθε προκομμένης γυναίκας που «αγαπά» το μαγείρεμα. Εγώ, σαν παραδοσιακή μαγείρισσα της κατσαρόλας, της γάστρας, του μπρικιού και του ταψιού ήμουν ανέκαθεν πολέμια του φοβερού Thermomix. Μ΄αρέσει να μαγειρεύω χωρίς να μετράω, να φτιάχνω δικές μου συνταγές, να βάζω αλατοπίπερο όσο νιώθω ότι νοστιμίζει το φαγητό, ν΄αυτοσχεδιάζω, να βλέπω τις σάλτσες άλλοτε να σιγοβράζουν και άλλοτε να χύνονται από το σκεύος, να δοκιμάζω ξανά και ξανά κατά την διάρκεια του ψησίματος μέχρι η ερωτική αυτή τελετουργία να ολοκληρωθεί. Πρόσφατα μια συνάδελφος προσπαθούσε να με πείσει να πάρω και εγώ αυτό το υπερεργαλείο γι΄αυτό και το εκθείαζε:

-Εκτός του ότι φτιάχνει τα πάντα, η οικονομία που κάνεις μαγειρεύοντας σ’ αυτό είναι κάτι που μετρά έξτρα.  Αντί να ανάβεις τον φούρνο, αντί να πλένεις τα διάφορα σκεύη, αντί να λερώνεις ζυγαριές, αντί να είσαι όλη την ώρα από πάνω και ν’ ανακατεύεις, αντί να ζυμώνεις έχεις το  Thermomix και τα κάνει όλα για σένα. Οι Γερμανοί είναι πάντα τελειομανείς σ΄αυτά.  Απίστευτο εργαλείο να το πάρεις.

– Σεξ κάνει τη ρωτάω;  Με κοίταξε με έκπληξη και λίγη αηδία ομολογώ και εγώ συνέχισα το τροπάριό μου.

-Είμαι μια ξεροκέφαλη παραδοσιακή μαγείρισσα και δεν τα βάζω όλα σ΄ένα μίξερ για να φτιάξω μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής. Και ως προς τους Γερμανούς με τον Ναρκισσισμό του «είμαστε τέλειοι παντού» που συνειδητά ή ασυνείδητα θέλουν να τα καταστρέψουν όλα γιατί τους έμαθαν πως όλα τούς ανήκουν, να τον βάλουν και αυτόν στο Thermomix και να φτιάξουν ένα αμάσητο και άγευστο γεύμα που θα τους κάτσει στο στομάχι μέχρι να βγάλουν το πιο προηγμένο Thermomix.

Εδώ τελείωσε και η συζήτησή μας και από τότε δεν μιλήσαμε με την αγαπητή συνάδελφο ξανά για μαγειρική και μαγειρέματα!

12993505_10153943729460590_3132147145844875308_n

Ένα ρόδι ξυπνά

Είναι κάποιοι σπόροι καλών φυτών που κοιμούνται στην αγκαλιά της γης μέχρις ότου αποφασίσουν να ξυπνήσουν. Τεντώνονται δειλά προς το φως και φανερώνουν ένα υπέροχο καρπό, αυτόν της καλοτυχίας σ’ ένα σύμπαν που σείεται ολόκληρο.

13094261_10154003004725590_1933904035840744735_n