Wake me up when September ends

Ο Αύγουστος έμοιζε πάντα για κείνον ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Μήνας φορτωμένος κούραση για κείνον, μήνας ξεκούρασης για τους υπόλοιπους. Άδειαζε η πόλη του, άφηνε ν’ αδειάζει το μέσα του και μελαγχολούσε στους άδειους δρόμους που κυκλοφορούσε. Απέφευγε επιμελώς να επιστρέφει στο νησί του τον Αύγουστο, όταν βούλιαζε από τουρισμό. Το σιχαινόταν κι αυτό και την καταγωγή του τέτοια εποχή. Αδημονούσε να μπει ο Σεπτέμβριος, να πάει εκεί, όπου όλοι επέστρεφαν πίσω στις δουλειές τους.

Τον Αύγουστο ξυπνούσε χωρίς ξυπνητήρια και κοιμόταν αργά χωρίς να τον νοιάζει η επόμενη μέρα. Ο καύσωνας των ημερών του Αυγούστου έκαιγε αργά σαν κεράκι όλους τους προγενέστερους έρωτες που χαρτογράφησαν το σώμα, το μυαλό και την καρδιά του. Τον Αύγουστο αυνανιζόταν δυνατά γιατί κανείς δεν τον άκουγε. Μόνο ο καύσωνας κι ο ιδρώτας μάρτυρες της ηδονής του.

Ήταν τέλη Αυγούστου όταν μετά από μέρες τον βρήκαν νεκρό οι γείτονές του. Άλλοι μίλησαν για αυτοκτονία, άλλοι για δολοφονία. Δίπλα στο νεκρό του σώμα βρισκόταν η τρομπέτα του κι ένα χαρτί που έγραφε: wake me up when September ends.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s