Who cares about me

Οι ρυτίδες , οι άσπρες τρίχες, τα κιλά δεν ξαποσταίνουν πια, αλλά τερμάτισαν γύρω απ’ την κοιλιά, τα πόδια και τα χέρια, παραμένοντας καθήμενα στη ίδια στάση κουρασμένα. Οι αντοχές αγκομαχούν στην ανηφόρα και τα πάσης φύσεως κέφια βρίσκονται σε χειμερία νάρκη. Τα χείλη σουφρώνουν, σκληραίνουν, ξεθωριάζουν στη γλύκα τους, δεν αγγίζουν άλλα χείλη.

Το ξύλινο παρκέ στο σπίτι παλιώνει, δεν λαδώθηκε για χρόνια και τρίζει σε κάθε βήμα της πατούσας της. Τα ξυπνητήρια αχρείαστα ησυχάζουν σαν μπιμπελό στα κομοδίνα. Οι κατσαρόλες δεν χορεύουν πια φλαμένγκο και τα πιάτα στο τραπέζι μετρημένα ένα ή δύο το πολύ. Δίσκοι βινυλίου και βιβλία σκονισμένα και το παλιό ραδιόφωνο ακούγεται ξεκουρδισμένο και παράφωνο. Κάποτε ο κήπος της ήταν ένας παράδεισος, τώρα πια θυμίζει το αφημένο στο έλεος των ανέμων παλιό Βοτανοπωλείον του γειτονικού χωριού. Μα πιο πολύ ζορίστηκε το μέσα μου στη θέα των πινέλων και των καμβάδων της, σ΄ενα δωμάτιο σκοτεινό και μαραζωμένο. Όπως εκείνη.

Η Mrs Owen, η γειτόνισσά μου, η ζωγράφος που χόρευε με τα χρώματά της, που το σώμα της, το έργο της, το είναι της μια ορχήστρα ολόκληρη δεν μου ανοίγει πια την αυλόπορτά της. Και εγώ κρυφοκοιτάω απ΄έξω από το παράθυρο πασχίζοντας για μια απόκριση.

-Please open the door. It’s me Mrs Owen.

-Go away, who are you anyway; Who cares about me; I don’t. Go away!

Αυτό το who cares about me με πετροβόλησε σαν να είμαι ληστής μιας ζωής ανύπαρκτης. Δεν είναι μόνο η Sunday, Gloomy.

Λάνια, Οκτώβριος 2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s