I love Cyprus

Περπατάς βραδιάτικα στην προκυμαία της πόλης σου απολαμβάνοντας την αποβάθρα, που πριν λίγο καιρό δόθηκε στο κοινό (καλo)φτιαγμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους εμφυτευμένους φοίνικες, τα χάλκινα έργα τέχνης και αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι στο Μαϊάμι. Η αθλητική σου ώρα περιλαμβάνει: ερωτευμένους κάθε ηλικίας να ρεμβάζουν στα βράχια ξεχασμένοι στο χρόνο, τσακωμένα ζευγαράκια στον περίπατο της επαναπροσέγγισης, πυροτεχνήματα πάνω απ’ το κεφάλι σου από τα χλιδάτα γιότ της Μαρίνας, κυρίες fifty something με το Hondos Centre στη μούρη, αλλά σινιέ φορμίτσα και αθλητικό παπουτσάκι σε γρήγορο βηματισμό και τις ψιλόλιγνες γαλανομάτες Ρωσίδες να σέρνουν από το λουρί τα Τσιουάουα και να μοιράζουν εγκεφαλικά στους παππούδες που κάθονται στα παγκάκια ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων. Και ακούς ξαφνικά από πίσω σου: «Καλησπέρα, μιαν παραγγελίαν παρακαλώ: δκυό μιξ (σουβλακοσεφταλιά), καλοψημένες, με διπλές πατάτες τζαί πίκλα. Άτε μάνα μου τζαι ελλυσιάσαμεν της πείνας!»

Και λες τι Μαϊάμι και μαλακίες, οι ρίζες σου σ΄ ακολουθούν everywhere!

13268411_642526652568299_4790421390118681947_o

Λεμεσός, 2016     Φώτο: Αντρέας Λοφίτης

Σκονάκια αγάπης

  • Αγάπη είναι να καίγονται οι πατούσες στον ήλιο.
  • Αγάπη είναι το χέρι του άλλου στον παλτό σου όταν χιονίζει.
  • Αγάπη είναι οι νυσταγμένες αγκαλιές στ΄ ανάκατα σεντόνια.
  • Αγάπη είναι το φιλί και το χάδι στις ουλές μου.
  • Αγάπη είναι τα γραμμένα κίτρινα χαρτάκια που κρύβονται σε σακίδια, ντουλάπες, καθρέφτες και βιβλία.
  • Αγάπη είναι το γλυκό του κουταλιού στο τραπέζι δίπλα στον αχνιστό καφέ μετά τη σιέστα.
  • Αγάπη είναι τ΄ αριστερό μάτι να κλαίει και το δεξί να γελάει.
  • Αγάπη είναι το τρίτο, τέταρτο, χωρίς μέτρημα μπουκάλι κρασί among friends when the night is long.
  • Αγάπη είναι ο ήχος του κλειδιού στην πόρτα.
  • Αγάπη είναι το καρπούζι να δροσίζεται στο κύμα.
  • Αγάπη είναι να κοιμάσαι στο πάτωμα και το σκυλί σου στο κρεβάτι.
  • Αγάπη είναι να είσαι εκεί, όπου κι αν βρίσκεται αυτό.
  • Αγάπη είναι να βλέπεις και με τα δύο μάτια καθαρά.
  • Αγάπη είναι ο χρόνος της τεμπελιάς.
  • Αγάπη είναι ένα καφάσι πορτοκάλια να σε περιμένουν στο κατώφλι του σπιτιού σου.
  • Αγάπη είναι να δείχνεις το φως σ΄ ένα φυλακισμένο σώμα.
  • Αγάπη είναι να λούζεις τα μαλλιά της.
  • Αγάπη είναι ένα ματσάκι αγριολούλουδα στο περβάζι σου να μοσχομυρίζουν.
  • Αγάπη είναι ο αέρας στα πανιά της κάθε βάρκας.
  • Αγάπη είναι να νιώθεις φιλόξενα κι ας κοιμάσαι σε τάβλα.
  • Αγάπη είναι το αίμα μου να σώζει τη ζωή σου.
  • Αγάπη είναι τ΄ ανοιχτά παραθυρόφυλλα, οι κουρτίνες που ανεμίζουν και οι κατσαρόλες που ξεχειλίζουν.
  • Αγάπη είναι τα παλιά ρούχα να φοριούνται σε καινούργια σώματα.
  • Αγάπη είναι το ταξίδι στη βέσπα, στο λεωφορείο, στο πλοίο, στο αεροπλάνο μαζί σου.
  • Αγάπη είναι το τσούγκρισμα των ποτηριών.
  • Αγάπη είναι να μεταμορφώνεις μια αφυδατωμένη ρέγγα σ΄ ένα ροδαλό ροδάκινο.
  • Αγάπη είναι οι ζωγραφιές των παιδιών και το παιχνίδι τους στις γειτονιές του κόσμου.
  • Αγάπη είναι οι φίλιοι αριθμοί. (220, 284)

Αγάπη = «αγνώστου ετύμου»

13417423_1705106486406163_3130520327875343877_n(1)

 Photo by Uli Kuehn

 

 

 

Τρίχες

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι με πολύ ωραία, μακριά, καστανόξανθα μαλλιά με μπούκλες, ανακατωμένα και ανέμελα στο χρόνο.  Όσο τα έλουζε ο ήλιος της Μεσογείου με φως και λάμψη, τόσο το κορίτσι τ’ ανέμιζε περήφανη για τη δύναμη που κουβαλούσε στο κεφάλι της. Ένα έξυπνο κεφάλι που αγαπούσε να διαβάζει ατέλειωτες ώρες  όχι για το «πρέπει», αλλά για το «μ΄αρέσει» ανακαλύπτοντας ένα κόσμο αλλιώτικο απ΄ αυτόν που μάθαινε στα σχολικά βιβλία.

Τότε ήταν που έχασε την κολλητή φίλη της εξαιτίας της σχολικής επίδοσης, για μια σημαία. Καθώς άριστη μαθήτρια που ήταν, της έλαχε να γίνει σημαιοφόρος στη σχολική παρέλαση, αλλά ένας διάβολος μεταμορφωμένος στο σώμα της μητέρας της κολλητής της μεσολάβησε με όλα τα μέσα και τα έξω που είχε και δεν είχε, ώστε η κόρη της να γίνει σημαιοφόρος της παρέλασης και όχι το κορίτσι με τα καστανόξανθα μαλλιά. Το κορίτσι δεν κατάλαβε ποτέ, γιατί οι άνθρωποι βάζουν τις σημαίες πιο πάνω από την αγάπη και τη φιλία, πήρε τη στεναχώρια της κι απομακρύνθηκε από την κολλητή της.

Κλείστηκε στο δωμάτιό της, χανόταν στις σελίδες των βιβλίων της, άπλωνε το χέρι στο κεφάλι της και τράβαγε τη λύπη της τρίχα- τρίχα. Και το κεφάλι της άδειασε από τρίχες και συναισθήματα, όπως αδειάζει ένα σακούλι ζάχαρη. Κοιταζόταν που και που στον καθρέφτη και έλεγε:

-Τρίχες είναι, θα ξαναβλαστήσουν.

Και τα χρόνια πέρασαν και το κορίτσι με τα μακριά, καστανόξανθα μαλλιά μεγάλωσε και ένας άλλος διάβολος που λεγόταν Καρκίνος πήρε όλα τα μαλλιά της και ούτε μισή αχτίδα φως δεν τα έλουζε πια, γιατί όλες οι τρίχες εξαφανίστηκαν. Κοίταζε το φαλακρό κεφάλι της μπροστά στον καθρέφτη και σιγομουρμούριζε:

-Τρίχες είναι, όλα τρίχες! Αλλά εγώ τώρα ζω και αράζω με ή χωρίς τρίχες.

Και χόρευε ανεμίζοντας το πολύχρωμο φουλάρι της ευτυχισμένη!

10873644_10152933123895590_2470525132978650524_o

Πόρτες

13255973_10154041137740590_7191254652090865261_n

Κάποιες Κυριακές, νωρίς το πρωί χαζεύω τις πόρτες των σπιτιών. Κι είναι κλειστές συνήθως. Κοντοστέκομαι στο κατώφλι, εικάζω τι κρύβεται πίσω, βαθιά μέσα σ΄ εκείνες  τις πόρτες, παραμυθιάζομαι με ανθρώπινες ιστορίες χαράς και μη χαράς. Περαστική βαδίζω στην επόμενη πόρτα κι αναρωτιέμαι γι΄ αυτά που έρχονται τις βδομάδες που ακολουθούν. Οι πόρτες μοιάζουν απαράλλακτες, ίδιες κάθε μέρα, κάθε Κυριακή. Και πάλι εικάζω για το αύριο.

«Αυτά που έρχονται, κανείς εύκολα τα εικάζει». (Κ. Καβάφης)

13339707_10154060233030590_4053499960134885565_n

Κύπρος, 2016

Για τα φιλιά σου μόνο

Σκηνές που είδαμε αμέτρητες φορές στις δικές μας ή και τις ξένες τις ζωές: φιλιά του έρωτα από χείλη καμένα, φιλιά σαν τα ποτά τα μονορούφι, φιλιά που διαλύουν το κάθε κύτταρο, φιλιά ακάθεκτα και ακατάσβεστα, πόσα τσιγάρα δρόμος μόνο για τούτα τα φιλιά. Ένας έρωτας ολόκληρος, ολόγυμνος, ατελεύτητος πάνω σε δύο χείλη.

Τελείες, άνω τελείες, στιγμιαίες παύσεις σ’ έρωτες που δεν αξιώθηκαν να ζήσουν τ’ όλο τους. Πόσο περιττές κι ανούσιες όλες οι τελείες που βάζουμε σ΄ έρωτες, που τους έλαχε ποτέ να μην τελειώσουν. Γιατί όσο κι αν βουληθώ ν΄αρνηθώ τον έναν και μοναδικό έρωτά μου για σενα, πάντα εκεί θα επιστρέφω.

10295560_10202178899609123_612160513585994435_o

The rape of Proserpina – Bernini, Rome