Συντάκτης: marouthki

Έτσι ανθίζουν οι αγάπες.

Κύπρος, Οκτώβριος 2016

«Ας μη μιλήσουμε απόψε, ας μη μιλήσουμε ποτέ».

Με μεγάλη ενδελέχεια τους φροντίζεις, τους αναζητάς. Αυτοί γλυστρούν σαν χέλι, αλλάζουν σχήματα, χρώματα και σκορπίζουν σαν την άμμο μέσα απ΄την παλάμη. Φοβούνται τις λέξεις, τα βλέμματα, τα δάκρυα. Τα δικά τους. Μοιάζουν σαν σκουπιδάκια που μπαίνουν στο μάτι, το θολώνουν μέχρι να αποβληθούν σαν ξένα σώματα. Είναι τ΄αγκάθια που τσούζουν κάτω απ΄το πετσί.

Είναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας που γλυστρούν και φεύγουν χωρίς εξήγηση καμία, χωρίς αντίο, χωρίς περιθώριο για κλάμα. Είναι το ριζικό μιας αναπόφευκτης σχέσης, όταν οι άνθρωποι αυτοί έμαθαν να είναι μόνοι, καλόμαθαν στη σιωπή τους και κακόμαθαν το εγώ τους. Και η σχέση μαζί τους γίνεται κάποτε πολτός και λάσπη.

Η ζωή είναι απελπιστικά απλή και οι άνθρωποι απελπισμένοι και περίπλοκοι. Κι η αγάπη μας σέρνεται χωρίς ανταπόδοση. Τότε ξεφτίζει και ξεφτιλίζεται. Και οι άνθρωποι μαθαίνουν εύκολα να μένουν πάλι μόνοι, αποσυναρμολογούνται, γιατί δεν μίλησαν ποτέ.

Δεν θα μ’ ανοίξεις ποτέ.

Κάθομαι στο κατώφλι

έξω απ’ την κλειστή σου πόρτα.

Δεν θα μ’ ανοίξεις ποτέ.

Γράμμα με την σωστή διεύθυνση,

που δεν διαβάστηκε ακόμα.

Δεν θα μ’ανοίξεις ποτέ.

Όσο κι αν σου χτυπάω.

Κι ας είμαι εγώ μονάχα εκείνη,

που μπορώ εσένα να διαβάζω.

Λεμεσός, Οκτώβριος 2016

Περνάω σχεδόν κάθε μέρα με το αμάξι έξω από το καφενείο του. Το πρωί καφενείο, το βράδυ ταβέρνα. Όχι μια τυχαία ταβέρνα, αλλά αυτή με τους καλύτερους κρεατομεζέδες της περιοχής. Θα΄ναι δεν θά΄ναι γύρω στα πενήντα πέντε, με φουσκάλες κάτω απ΄ τα μάτια, κόκκινος σαν πιπέρι από την πίεση και το αλκοόλ, που κυλάει δεκαοκτώ ώρες το εικοτετράωρο στις φλέβες του και τα δάκτυλά του φωσφωρίζουν σχεδόν από την κιτρινίλα τους, αφού το τσιγάρο έγινε η προέκταση των χοντροκομμένων του δακτύλων.

Σήμερα είχε τέτοια κίνηση ο δρόμος, ώστε κόλλησα αρκέτα έξω από το καφενείο και προχωρούσαμε με ρυθμούς χελώνας. Και τον βλέπω εκεί, με το αναμμένο τσιγάρο στο ένα χέρι  και στο άλλο κρατούσε ένα ποτήρι, που σίγουρα δεν ήτανε φρεσκοστυμμένος χυμός πορτοκαλιού. Ήταν εννέα, πρωί Παρασκευής. Κοιτούσε μακάρια τον ουρανό, που λουζόταν από έναν ανατολίτικο ήλιο και ανέπνεε μ΄ένα μειδίαμα στο πρόσωπό του. Άνοιξα το παράθυρο να τον καλημερίσω.

-Καλημέρα! Τι κάνεις; τον ρωτάω

-Είμαι Μακάριος, ο ήλιος με κοιτάει πονηρά και εγώ του κλείνω το μάτι. Ζούμε και σήμερα, κορίτσι μου, απάντησε.

Μου κορνάρει το πίσω αμάξι, χαιρετάω τον Μακάριο και συνεχίζω για τη δουλειά. Νιώθω κι εγώ μακάρια για πόσα δευτερόλεπτα δεν ξέρω. Ζούμε και σήμερα.

Όταν ξυπνάω βαριά, βαριανασαίνει και το αμάξι μου προς το σχολείο του ορεινού χωριού. Κουβαλάω όλο το ζόρι μιας δύσκολης εποχής με το θανατικό να γίνεται καθημερινό πια, με τη φρίκη δίπλα και παραπέρα να μας προσπερνά και να εξακολουθεί να σπέρνει την προσφυγιά, την πείνα, την αρρώστια και όλα τούτα να θερίζουν τους ευαίσθητους αυτού του κόσμου.

Κατεβαίνω στην πλατεία του χωριού να μυρίσω το φούλι και το βασιλικό, να θαυμάσω τις χρωματιστές πόρτες των σπιτιών και να καλημερίσω τον «φύλακα» του χωριού: ένας παππούλης μελένιος, ποτέ κατηφής κάθεται στην αρχή της πλατείας με την μαγκούρα του αγκαλιά και μοιράζει το καλημέρα και το χαμόγελο στο κάθε ξένο και ντόπιο επισκέπτη. Χωρίς κανένα βάρος,κανέναν κόπο, κανέναν δισταγμό.

Με την γλύκα των ματιών και της ψυχής του παππούλη ανηφορίζω στο σχολείο, αφήνοντας το βάρος και την ασχήμια που μετέφερα πίσω σε κάποια κλειστή πόρτα, σε κάποια ανήλιαγη γωνιά και προχωρώ.

​I have always loved this marvelous marble balls.So tiny, but so special. Maybe is the magic, they inclose: the little universes inside.

Photo by Uli Kuehn

Εγώ, εσύ, εμείς; Το ΕΓΩ, το κουβαλάμε πάντα πάνω μας. Γεννηθήκαμε μαζί με το εγώ.  Το ΕΣΥ είναι αυτός που ακολουθεί. Πόση μοναξιά αυτό το εγώ; Πόσο βάρος να κουβαλά; Ο καθένας χρειάζεται το ΕΣΥ, λίγο ή πολύ. Τότε ελαφραίνει το ΕΓΩ μας και ΕΜΕΙΣ πορευομάστε με ευθυτενές παράστημα. Και χαίρεσαι να βλέπεις να κυκλοφορούν αναμεσά μας τα ΕΜΕΙΣ που ήταν κάποτε ένα ΕΓΩ κι ένα ΕΣΥ μόνα.

Ξυπνάς με τους εφιάλτες και τα όνειρα της προηγούμενης νύχτας, κοιτάς τις καινούργιες ρυτίδες, αναζητάς την καφεΐνη όπως το βρέφος το βυζί της μάνας του, ετοιμάζεις μηχανικά τα πρωινά, το δικό σου, των υπολοίπων, κλείνεις την πόρτα του σπιτιού, σε χαιδεύει η μυρωδιά του δυόσμου και του βασιλικού, της νωτισμένης γης, μπαίνεις στο αμάξι, βάζεις μουσική στη διαπασών, στα φανάρια σε κοιτάνε οι άλλοι, τους κοιτάς, προχωράς, φρενάρεις, φτάνεις στο όποιο προορισμό σου. Και ξανά απ’ την αρχή. Ζωή. Ένας κόσμος χωρίς τέλος. Παρασκευή, τέλος Σεπτεμβρίου, αρχή του επόμενου. Ζωή.

Οι πόλεις που σε φιλοξενούν έχουν βλέμμα που δεν επιδέχεται παρεξήγηση.