Συντάκτης: marouthki

Του Άκη Παπαντώνη από το λογοτεχνικό φωτογραφικό άλπουμ «The story of a moment» από τη Wunderart Productions

Κύπρος, Ιούλιος 2017

Τις καμαρωτές τις πόρτες μη φοβάσαι.

Ούτε ο χρόνος θα τις φθείρει, ούτε οι άνθρωποι.

Ο τεχνήτης της από άλλο αιώνα.

Τη λάτρεψε τόσο, πιότερο και από γυναίκα.

Άφησε τα σημάδια του ανεξίτηλα, παντοτινά.

1905: η ταυτότητά της.

Παλιά Λευκωσία, Ιούλιος 2017

Μπαίναμε στο μικρό πορτοκαλί μίνι κούπερ φορτωμένο με τους πέντε μας, τις μεγάλες πράσινες σκηνές και κατευθυνόμασταν προς το Governor’s Beach. Όλα τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας η ίδια διαδρομή, η ίδια χαρά στα πρόσωπα όλων μας. Η διαδρομή αυτή σήμανε για μένα τουλάχιστον την έναρξη της πιο ωραίας εποχής του χρόνου: αυτής των καλοκαιρινών διακοπών.

Η Ακτή του Κυβερνήτη, το ανατολικότερο κομμάτι της παραλίας της Λεμεσού όπως αποκαλείται το Governor’s Beach, προήλθε από την Αγγλοκρατία μιας κι εκεί υπήρχε το εξοχικό όπου παραθέριζε ο εκάστοτε Άγγλος Κυβερνήτης. Αργότερα με την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την “αποχώρηση” των Άγγλων, το εξοχικό παραδόθηκε στον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Ο Μακάριος  χρησιμοποιούσε το εξοχικό κατά την καλοκαιρινή περίοδο, ενώ μετά τον θάνατό του το εξοχικό έκλεισε και παραμένει μέχρι σήμερα κλειστό. Αυτά λέγονται τουλάχιστον για τ΄ όνομα και την ιστορία της περιοχής αυτής.

Την δεκαετία του 80’ όταν παραθερίζαμε εκεί εγώ δε θυμάμαι ούτε εξοχικά, ούτε κυβερνήτες. Θυμάμαι μόνο τα γαλαζοπράσινα νερά της θάλασσας, το ψαροντούφεκο του πατέρα μου και τους αχινούς. Θυμάμαι το σόι από την Ευρώπη και τη Νότιο Αφρική, που ερχόταν για διακοπές φυσικά στον τότε παράδεισο του Governor’s Beach. Θυμάμαι κάθε πρωί τον πλανόδιο πωλητή να φέρνει φρέσκο γάλα σε μπουκάλια, ζεστές ταχινόπιτες και τυρόπιτες που τρυπούσαν τα ρουθούνια μας και την μητέρα μου να φτιάχνει καφέ σε γκαζάκι στο χάλκινο μπρίκι. Μετά ακολουθούσε πεζοπορία και κατάβαση από τα βράχια για να φτάσουμε στη «Γαλάζια Λίμνη» και εγώ ολημερίς να μουλιάζω μέσα στο αλμυρό νερό ή να χάνομαι με τις ώρες για ψάρεμα με τον πατέρα μου ως αργά το σούρουπο και ν΄αρνούμαι πεισματικά την επιστροφή στη σκηνή. Η χαρά μου ήταν οι βουτιές με την μάσκα, οι πεταλίδες και οι μαύροι θησαυροί: οι αχινοί, που ναι μεν έβριζα όταν με τσιμπούσαν, αλλά λάτρευα την γεύση τους.

Αξέχαστα ήταν επίσης τα βράδια: καθόμασταν με κεριά, δεν υπήρχε ούτε ίχνος ηλεκτρικού φωτός τότε, παρέα μας τ΄ αστέρια και το φεγγάρι και οι κιθαριστικές μελωδίες του θείου Filadelpho από τη Χιλή. Ο θείος Delpho μ’ έμαθε να κολυμπώ και μαζί δίναμε κοντσέρτα με λατινοαμερικάνικο κι ελληνικό ρεπερτόριο κάθε βράδυ σχεδόν. Και οι παραθεριστές των γειτονικών σκηνών, ντόπιοι και τουρίστες έσμιγαν τις φωνές τους μαζί μας σ΄ ένα γλέντι μεθυστικό.

Σαν ντοκιμαντέρ πέρασαν όλες αυτές οι εικόνες σήμερα από μπροστά μου, όταν βρέθηκα μετά από χρόνια πάλι στην Ακτή του Κυβερνήτη. Επέστρεψα σ΄αυτά τα καλοκαίρια του Rosa Maria se fue a la playa, που όλα ήταν αλλιώς και με τύλιξε μια γλυκιά μελαγχολία διαπιστώνοντας, ότι οι ζωές μας είναι ένα άλμπουμ ιστορίες δικών μας και ξένων που τείνουμε να ξεχνάμε, γιατί πια το living  δεν είναι τόσο easy. Αυτές οι ιστορίες όμως είναι γερά φυτρωμένες και καλοποτισμένες στην ψυχή μας και ζωντανεύουν πάλι με μια αφορμή, όσο μικρή κι αν είναι αυτή. Αυτές οι ιστορίες είναι οι δικοί μας κυβερνήτες.

Mου λείπουν οι άνθρωποι που έφυγαν.

Μου λείπουν οι άνθρωποι που δεν ήρθαν ποτέ. 

Μου λείπουν αυτοί που δεν προλάβαμε ν’ αγκαλιαστούμε.

Μου λείπουν όσοι αγάπησα κάποιες μέρες της ζωής.

Μου λείπουν εκείνοι, που τα βήματά μας δεν συναντήθηκαν ποτέ στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Μου λείπουν τα δάχτυλά μας, οι γκριμάτσες του προσώπου, η χροιά της φωνής.

Αυτοί που λείπουν. Πόση λύπη;

Καύσωνας, καψόνι, καψούρα. Τα κάπα που καίνε τα μέσα μας, τα σωθικά μας, τα σώματά μας. Κι αν δεν προλάβαμε τα κάπα τούτα να βάλουμε σε λέξεις, πάντα θα μας καίνε.

Λεμεσός, Ιούνιος 2017

Τι είναι αυτό που συναρπάζει τόσο τους ανθρώπους όταν πρόκειται για μια φωτογραφία; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αναζητούμε την μικρή ιστορία που κρύβει η στιγμή; Τέσσερις φωτογράφοι και έξι συγγραφείς «συνομιλούν» για την ιστορία μιας στιγμής. The story of a moment.

Κύπρος, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Μαρόκο, Συρία, Ινδία, Βιετνάμ, Κολομβία. Άνθρωποι και τοπία, ύψη και βάθη, χρώματα που πυρπολούν το σκοτάδι, χρώματα μόνο στο άσπρο και το μαύρο και το σκοτάδι. Στιγμές που ο φακός του Άνθου Μυριάνθους, του Άκη Παπαντώνη, της Μαρίας Τζιαούρη- Χίλμερ και της Μυρτώς Αριστείδου έχουν απαθανατίσει, στιγμές που βρίσκονται αποτυπωμένες στο χαρτί για πάντα, περιμένοντας στη σιωπή την ιστορία τους ν΄ ακουστεί. Τα κείμενα της Στέργιας Κάββαλου, του Άκη Παπαντώνη, της Πέλας Σουλτάτου, του Δημήτρη Σωτάκη και της Μαρίας Τζιαούρη- Χίλμερ, καθώς και ο πρόλογος της Κωνσταντίας Σωτηρίου προσπαθούν να δώσουν φωνή σε εκείνες τις μικρές μαγικές στιγμές του κόσμου μας. Υπόσταση και βάθος στις δύο διαστάσεις του φωτός που αιχμαλωτίστηκαν σε κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου. Επειδή η ιστορία μιας στιγμής, μικρή ή μεγάλη αξίζει να καταγραφεί.

The story of a moment by Wunderart Productions

Άγιος Φίλωνας Καρπασίας, Κύπρος 2017

Σε γέννησα, σε πήρα αγκαλιά, σε νανούρισα, σε πήρα απ΄το χέρι, σου έδειξα να περπατάς, να τρως, να διαβάζεις, ν΄αγαπάς. Μεγάλωσες, μεγάλωσα, έφυγες, έμεινα, αρρώστησες, αρρώστησα, πόνεσες, πόνεσα, γέλασες, γέλασα, γελάσαμε, γεράσαμε. Μαζί. Στο χρόνο που μας δόθηκε. Μαζί.

A book by Wunderart Productions

Cyprus, June 2017