Δεν τρόμαζες πριν έναν χρόνο, όταν έπινες ζεστό κρασί με κανέλα και γαρύφαλλο κι ο διπλανός σου περιεργαζόταν τα χειροποίητα ξύλινα στολίδια. Παιδικές χορωδίες, μυρωδιές Χριστουγέννων, όρθια κυπαρίσσια προς αγορά, ζεστά σκουφιά στα κεφάλια και γούνινα γάντια στα χέρια, προέρτιες συναντήσεις φίλων στην πλατεία: χαρά ζωής.
Δευτερόλεπτα μετά κραυγές θανάτου κάτω από το βαν εκείνο που έσπειρε τον θάνατο και τον πανικό. Φωνές παντού και ουρλιαχτά. Δεν πρόλαβες καν να τρομάξεις. Τα πόδια σου δεν κρυώνουν πια. Δίπλα σου εκείνη η πολύχρωμη γυάλινη μπάλα Χριστουγέννων που αγόρασες από την κυρία με τ’ άσπρα μαλλιά. Θρύψαλλα μέσα στην χάρτινη σακούλα.
– Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού…
Ένα χρόνο μετά η κυρία με τ’ άσπρα μαλλιά ετοιμάζει με περισσή προσοχή τα στολίδια της στην χριστουγεννιάτικη αγορά. Την θαυμάζω αυτήν και τα καλούδια της. Στέκομαι σε τούτη την πλατεία με την τσιμεντένια οχύρωση και ονειροπολώ. Με ξυπνάει το βαρύ κτύπημα της καμπάνας της Gedächtniskirche.
Δεν τρομάζω. Αναρωτιέμαι μόνο πόσα κτυπήματα αντέχει η μνήμη.
Gedächtniskirche- Berlin, November 2017
marouthki 