Συντάκτης: marouthki

Κύπρος, Φεβρουάριος 2018

Ούτε χαρταετό πέταξε, ούτε λαγάνα έφαγε. Χωρίς αυτόν όλα έμοιαζαν αδιάφορα. Μόνο οι μπουγάδες των προσφύγων καθρέφτιζαν στα μάτια της τα χρώματα του χαρταετού.

Κύπρος, Φεβρουάριος 2018

Σώματα κρύα, σώματα αμήχανα, σώματα που ζητάνε θέρμη.

Φωνάζουν αδιάκοπα, ουρλιάζουν σιωπηλά «αγάπα με».

Φοράμε στους εαυτούς μας αδιάβροχα και δεν νιώθουμε πια.

Ξεχάσαμε το χρώμα της αγάπης και ζούμε σ΄έναν κόσμο που δεν την ανέχεται.

Γίναμε θεατές της θλίψης μας.

Κι οι φούχτες μας σκλήρυναν απ΄τις πληγές.

Που είναι το χέρι να κρατήσεις χέρι και το αυτί ν΄ακουμπήσεις  τις ιστορίες;

Φτωχύναμε. Είμαστε αρχάριοι στην αγάπη. Προχωρημένοι στη μοναξιά.

 

 

Περιμένω να ρθεις.

Ατενίζω τη θάλασσα κι αναπνέω.

Μην αργείς.

Μη χαθείς.

Γιατί φοβάμαι εμένα.

Χωρίς εσένα.

Κύπρος, Φεβρουάριος 2018

Την αγάπην εν την τζιέφκεις*, ούτε την διάς αλοάρκαστα*. Άμα την έσσιεις εν ξιλείφκει* ποττέ.

τζιέφκω: τσιγγουνεύομαι
αλοάρκαστα: χωρίς να λογαριάζω
ξηλείφκω: τελειώνω

Υπομονή στην τύχη, υπομονή στην ατυχία.

Υπομονή στον έρωτα και την θλίψη.

Υπομονή στον πόνο και τον θρήνο.

Υπομονή στην απουσία της Χαράς και της Ζωής.

Υπομονή και Χρόνος.

Η υπομονή δεν ήταν ποτέ το ατού μου.

Πως οι άλλοι με υπομένουν;

Πως γίνεται να υπομένεις;

Πόσοι άνθρωποι ερωτοτροπούν τα Σαββατόβραδα;

Πόσοι λατρεύουν με ευλάβεια τα σώματα εκείνων που κοιμούνται πλάι τους;

Πόσοι γυρνάνε τις πλάτες τους χωρίς καληνύχτα;

Πόσοι κοιμούνται μόνοι τους χρόνια τώρα;

Πόση χαρμολύπη κρύβουν τα Σαββατόβραδα;