Συντάκτης: marouthki

Ανάμεσα σε δύο χώρες

Ανάμεσα σε δύο ταυτότητες

Ανάμεσα σε δύο πατρίδες

Ανάμεσα σε δύο γλώσσες

Ανάμεσα σε δύο ευατούς

Ανάμεσα σε δύο σώματα.

Άνθρωποι διχασμένοι,

δίχως  να ξαποστάσουν σε μια μεριά.

Διχασμένοι χωρίς τελείες.

Άνω τελεία, όλη τους η ζωή.

Θεσσαλονίκη, Μάιος 2018

Οι μούγιες που μουγιάζουνται

έννεν με τα καλά τους.

Την μιαν μιλούν σου τζαι γελούν,

Την άλλην σου μουτρώνουν.

Την τρίτην την σσιηρότερην θωρούν σε τζαι κορτώνουν.

Οι μούγιες που μουγιάζουνται

έν θελούν πολλά να μουγιαστούν.

Μιάν φταίει τους η ζούλα τους,

μιαν άλλην η πετσιά τους.

Οι μούγιες που μουγιάζουνται να παν να φαρατζιστούσιν.

Μες την καρκιάν μας εν χωρούν,

αλλού να παν να χολοσκούν.

Θεσσαλονίκη, Μάιος 2018

H μια κλαδεύει τις τριανταφυλλιές της και τις καμαρώνει σαν παιδιά της, ή άλλη ποτίζει τις λεμονιές και ραντίζει το πεζοδρόμιο να δροσιστεί κι αυτό λιγάκι από τον πρόωρο καύσωνα, μια περπατάει στο δρόμο με το ψωμί παραμάσχαλα, που μόλις αγόρασε από τον συνοικιακό φούρνο και σταματά στη γειτόνισσα για μια τελευταία κουβέντα της ημέρας. Έλλη, Αντρικού, Μαρούλα, Φοίβη, όλες από 65 μέχρι 80 από την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Καρπασία, την Αμμόχωστο. Σχεδόν όλες μαυροντυμένες, με μάτια υγρά, ανατολίτικα, χέρια ζαρωμένα που μεγάλωσαν παιδιά, εγγόνια και δυσέγγονα.
-Κόρη μου έλα να σου δώκω λίον δκύοσμιν φρέσκον. Είδες ίντα λόης μυρίζει όμορφα! Τζαι λία λεμόνια τζαι μέσπιλα. Είχα τζαι στο χωρκό μου στην Τζερύνεια, αλλά ήταν καλύτερα τζει κάτω. Τζαι δαμαί εν καλά, αλλά σαν τζεινα εν είναι.
Γυναίκες στο συνοικισμό προσφύγων του νησιού, που ζουν περιμένοντας ακόμα να γυρίσουν πίσω. Εκεί που γεννήθηκαν, εκεί που έχασαν όσους έχασαν. Γυναίκες με μνήμη που δεν ξεχνάει, μνήμη ριζωμένη πολύ βαθιά απ΄ότιδήποτε.
Πόσο ακόμα θα πάσχουμε από μνήμη;

Χάνεται ο ύπνος κι ο εφησυχασμός σου.

Όταν φωτίζονται οι κρυφές κι αθέατες γωνίες σου.

Ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες.

Μια μουσική ατέρμονη.

Ένα ποίημα σχεδόν.

Λέξεις ερωτικές, έτοιμες ν’ αποτινάξουν τη λήθη.

Αν με ρωτήσεις για τον έρωτά μου για σένα, δεν θα σωπάσω.

Γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, ξανασβήνω.

Σωπαίνω, μιλάω.

Υπάρχω μέσα από τις λέξεις.

Kάθε λέξη που διαβάζεται, που ακούγεται, που ψιθυρίζεται μια αναπνοή.

Ζωή μισή, ζωή ολόκληρη.

Ζωή που συνεχίζεται.

 

Κύπρος, Απρίλιος 2018

Ένα κορίτσι κλαίει γυμνό πίσω από τις κλειστές πόρτες. Άναρθρες κραυγές, σεντόνια ματωμένα, πουκάμισα αδειανά, τρίχες στο πάτωμα, φωτογραφίες μιας άλλης ζωής στους τοίχους. Ετοιμόροπα.

Τώρα μοναξιά. Τώρα ζωή σαν βόμβα. Το κορίτσι ουρλιάζει μα κανείς δεν ακούει. Κανείς δεν ζητάει συγγνώμη. Κανείς δεν αγαπάει. Το κορίτσι της φωτογραφίας έχει πεθάνει χρόνια τώρα.

-Κάτι δεν πάει καλά, μαμά. Ακούς;

Ο πόνος φωλιάζει πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ακούει κανείς;

Είναι ξεκλείδωτα.

Κύπρος, Απρίλιος 2018