Συντάκτης: marouthki

I live in my ruins.

I live with them most of my life.

We live peacefully with each other.

Since she left, the walls are cold and the windows closed.

I loved her deeply.

I thought she did too.

Now she is gone, but am still here.

Trying not to leave, but to live.

Cyprus, August 2018

Κύπρος, Αύγουστος 2018

Αποθύμησα τα λαμπερά σου μάτια τα μελιά.

Την γλύκα της λαλιάς σου και τον ήχο της σιωπής σου.

Αποθύμησα το σταρένιο δέρμα σου και τις μεγάλες σου παλάμες.

Οι επιθυμίες μας κρυμμένες πια κάτω απ’ τα πετράδια,

που ακατάπαυστα το κύμα τις λούζει κι ο ήλιος τις καίει.

Λατσί-Κύπρος, Αύγουστος 2018

Του βάζω αντιηλιακό, του λέω να πιεί νερό, να βάλει καπέλο και φωνάζει «άτε κανεί». Συνεχίζω να δίνω «προστασία» από τον ήλιο (κι όχι μόνο) σ’ ένα κορμάκι που άρχισε να γίνεται κορμί που ψηλώνει και αντρώνει και οι μώλωπες από τα κτυπήματα του παιχνιδιού έγιναν καθημερινότητα μας κι αυτός να λέει «κανεί», » φτάνει πια», «μην είσαι πρήχτισσα» κι εγώ να προσπαθώ να πνίξω αυτό το υπερπροστατευτική που γεννήθηκε μέσα μου την ώρα που τον γέννησα. Αυτός μεγαλώνει σε ταχύτητα φωτός κι εγώ αντιλαμβάνομαι αργά και σταθερά, ότι το πρήξιμο βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων.

Λατσί- Κύπρος, Αύγουστος 2018

Χρώματα που ξεθωριάζουν/

Στο σώμα χιλιοφορεμένα/

Στον έρωτα ριγμένα/

Στον ήλιο να στεγνώσουν/

Την αγάπη σου ν’ απλώσουν/

Τον πόνο σου να κρύψουν/

Αφόρετα μην μείνουν/

Το μπλέ τ’ ουρανού/

Το πράσινο των φύλλων/

Το κόκκινο του αίματος/

Το κίτρινο του ήλιου/

Τα χρώματα σου να φοράς/

Κι ας ειν’ ξεθωριασμένα.

Μόναχο, Αύγουστος 2018

Πίσω από κάθε πόρτα κρυβέται πάντα το φως, η χαρά, το γέλιο, το κλάμα, ο πόνος, η βία, το σκοτάδι, ο έρωτας, η ζήλεια, η μοναξιά, η κατανόηση, το εμείς, το μαζί, τα όχι και τα ναι. Οι καρδιές που ξεκίνησαν χώρια, συνέχισαν μαζί και σταμάτησαν χώρια. Η ζωή που οδηγεί στον θάνατο.

Πίσω από κάθε πόρτα κρύβονται οι πιο σημαντικές ώρες και στιγμές του ανθρώπου που η καρδιά του κτυπά ακόμα.

-Κτύπα, είναι μέσα.

Stein am Rhein-Schweiz, August 2018

Stein am Rhein-Schweiz, August 2018

Δεν θα μάθω ποτέ γιατί σταμάτησες να μου μιλάς.

Γιατί οι λέξεις πέτρωσαν στα χείλη μας.

Γιατί οι μέρες μας έσβησαν στο κύμα.

Γιατί το κύμα σκέπασε τον ήχο της φωνής μας.

Γιατί στο εγώ πνίγηκε το εσύ.

Γιατί η σιωπή έκαψε τα σ’αγαπώ.

Δεν θα μάθω ποτέ πως το εμείς έγινε εκείνοι.