Συντάκτης: marouthki

Πέλλα-Πάϊς-Κερύνεια, Οκτώβριος 2018

Kρατάω τα μαργαριτάρια των μαθητών μου με πολλή αγάπη, κρατάω τις δύσκολες τους στιγμές, κρατάω τους λίγους που «έφυγαν» πολύ νωρίς, κρατάω το «κυρία το μάθημα εν σαν ντοκιμαντέρ, σαν ταινία», «κυρία είσαι σσιύλα, αλλά αγαπάς μας», κρατάω τις στιγμές που μας αποχαιρετούν για ν΄ανοίξουν τα φτερά τους για πιο ψηλά. Κρατάω και κρατιέμαι, διδάσκω και διδάσκομαι. Δεν γιορτάζω μόνο σήμερα την Ημέρα του Εκπαιδευτικού, αλλά γιορτάζω κάθε μέρα όσο δύσκολες μπορεί να είναι οι συνθήκες για όλους. Όπως έχω ξαναπαεί δεν είναι/είμαστε όλοι κατάλληλοι για γονείς, ούτε κάνουμε όλοι για δάσκαλοι. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο ευτυχισμένοι θα είμαστε όλοι. Ας αγαπάμε αυτό που κάνουμε με ενεστώτες και μέλλοντες. Στο πολύ!

Επιστροφή στις ρίζες μου κι ας πονάει τόσο…

Ριζοκάρπασο-Κύπρος, Οκτώβριος 2018

Σήμερα, τελευταία ημέρα του Σεπτέμβρη, επέστρεψα στις ρίζες μου. Στην γη που γεννήθηκαν οι γονείς μου, μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν, ξεκίνησαν τον έγγαμό τους βίο, έκαναν τρία παιδιά, ξεσπιτώθηκαν εξαιτίας της τουρκικής εισβολής και συνέχισαν την ζωή τους με τον πόνο της απώλειας στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου.

Σήμερα με ανάμεικτα συναισθήματα επισκέφτηκα το Τρικωμο, το Μπογάζι, τον Άγιο Φίλωνα και την Αφέντρικα. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει το 1974 και η φύση σε μια απερίγραπτη ομορφιά ντύνει τις πιο πάνω περιοχές. Ο κόσμος φαίνεται φτωχός μα τυχερός να ζει σε τόπους που δεν τους άγγιξε η ανθρώπινη υλιστική μανία της τουριστικής βιομηχανίας.

Σήμερα για πρώτη φορά στη ζωή μου θα διανυχτερεύσω στα χώματα που γεννήθηκα επιστρέφοντας σαρανταπέντε χρόνια πίσω. Θ’ αφήσω τους εφιάλτες πίσω μου, ακούγοντας τον Σεφέρη και θα ονειρευτώ με συνοδεία τα κύμματα της θάλασσας μια άλλη Κύπρο, ενωμένη και ακέραιη στο πέλαγος.

Τον είδα πάλι στον ύπνο μου. Ψες και προψές τον είδα πάλι στον ύπνο. Έρχεται συχνά στον ύπνο μου. Πάλι και πάλι. Τον ρώτησα θαρρώ, γιατί έρχεσαι στον ύπνο μου, μην έρχεσαι στον ύπνο μου πάλι και πάλι, όχι στον ύπνο μου, να έρχεσαι στον ξύπνιο μου. Μην έρχεσαι μάτια μου. Κοιμάμαι. Τα μάτια μου κλείνουν και συ έρχεσαι πάλι και πάλι.

Και εκείνος μου ψιθύρισε πως οι έρωτες που δεν πρόλαβαν να ιδρώσουν πάντα ξανασυναντιόνται.

 

 

Αναμμένα κεριά

ξόρκια του θανάτου,

ελπίδες του πόνου,

παυσίπονα της οργής.

Το ένα έγινε πολλά, μα τα πολλά

πάλι θα λιώσουν.

Όπως οι σάρκες μας θα εξανεμιστούν

και τα οστά ανάμνηση της ζωής

όσων από τύχη φώτισαν

τις ζωές άλλων στο πέρασμά τους.

Κύπρος, Σεπτέμβριος 2018

Πόσο ακριβά πλήρωσε αυτός ο άνθρωπος τη διαφορετικότητά του; Πόσο σκατόψυχοί γίναμε σε μια γκρίζα κοινωνία που σκοτώνει ανελέητα τους αδύναμους πολίτες της; Πόση χολή μαζεύτηκε στις φλέβες εκείνων που ξερνάνε καθημερινά ρατσισμό, εκείνων που κακοποιούν και δολοφονούν όσους αρνούνται τον καθωσπρεπισμό μιας συντηρητικής νοοτροπίας;

Πως μπορούμε ν΄αντικρίζουμε άλαλοι τη δολοφονία ενός πονεμένου ανθρώπου σε μια πλατεία που λέγεται ΟΜΟΝΟΙΑ; Πως γίνεται στην ίδια πλατεία το κακό κι ο θάνατος να έχει γίνει σε μέγιστο βαθμό αποδεκτό; Πως συνηθίσαμε τόσο μίσος στο πετσί μας ώστε να κλωτσάμε μέχρι θανάτου εκείνους που με χαίνουσες πλήγες ζούνε ανάμεσα σε θυμωμένα κτήνη;

Πως μπορούμε να κοιμόμαστε χωρίς εφιάλτες μετά τον θάνατο του Ζακ και κάθε Ζακ;

 

Θα τραβάμε πεισματικά το καλοκαίρι όσο μπορούμε και θα το φοράμε όπως το αγαπημένο ξεχειλωμένο πουλόβερ μας.

Κύπρος, Σεπτέμβριος 2018

Κρύβω τις λέξεις πίσω απ΄τα χείλη

τις στριμώχνω βαθιά στο λαρύγγι

κι εκεί προσδοκώ να καθίσουν ήσυχες, άλαλες, άηχες.

Κι αν ξεγύγει καμιά, την καταπίνω πριν προλάβει το φευγιό.

Ράβω τα χείλη μου μπρος- πίσω, πίσω-μπρος

σταυροβελονιές, τεθλασμένες γραμμές.

Τα ράβω σφικτά, το στόμα μου ένας κόκκινος κόμπος.

Κι οι άρρητες λέξεις  πίσω απ΄τις ραφές,

ίσως ιδρώνουν από κόπο,

ίσως πάλι σωπαίνουν από φόβο.

Κι όμως  κάποιες σιωπές γεννήθηκαν για ν΄ανακουφίζουν.