Άσκηση μνήμης

Να θυμάμαι να λέω στον γιο και την κόρη μου να σέβονται ευατούς και αλλήλους.

Να θυμάμαι να τους αγκαλιάζω πολύ και να τους μάθω ν’ αγαπάνε δυνατά.

Να τους διδάξω όσα δεν γράφουν τα βιβλία.

Να θυμάμαι να τους λέω να μην δέχονται την βία στο σώμα και την προσωπικότητά τους.

Να θυμάμαι να τους μάθω ν’ αντιδρούν σε κάθε δολοφονία κι έγκλημα γύρω τους.

Να θυμάμαι να τους κάνω Ανθρώπους κι όχι κτήνη.

Aπό την Κύπρο στο Βέλγιο

Στο αεροπλάνο κάθεται δίπλα μου νέα όμορφη τουρκοκύπρια με βρετανό σύζυγο και δίδυμα τρίχρονα ξανθά με καστανά ματάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Από την ώρα που απογειωνόμαστε μέχρι να φτάσουμε δεν ησυχάζουν, η μικρή κρατάει την Pepa της, μια της τραγουδάει, μια της αλλάζει την πάνα, μια της φωνάζει να ξυπνήσει. Ο μικρός λέει συχνά «mama, it’s Christmas now, I want a present. Yes mummy it’ s Christmas». Η κουρασμένη, με μαύρους κύκλους μαμά προσπαθεί να τους ησυχάσει, it’s time to sleep kids, please have a nap. Αυτά το βιολί τους και την Pepa και τον George τους. Σημειωτέον ότι ο μπαμπάς βοηθάει τα μάλα, δέκα φορές τουαλέτα τα μικρά, daddy im hungry κι αυτός τους δίνει φαγητό κτλ κτλ.
Εδώ ν’ αναφέρω ότι στις τέσσερις ώρες ταξίδι παραγγέλω κρασάκι, ανοίγω καινούργιο βιβλίο που «διψάω» να διαβάσω, ζω σ’ ένα άλλο σύμπαν από αυτό της μαμάς δίπλα μου, ξεχνώντας στιγμιαία ότι κάποτε πέρασα κι εγώ τον ίδιο δρόμο με τα δικά μου παιδιά. Τίποτα δεν μ’ ενοχλεί πια- περίεργο για τις ιδιοτροπίες μου- μάλλον το κρασάκι βοήθησε να κλείσω αυτιά και να βυθιστώ αλλού κι επίσης ότι τα δικά μου «βασανάκια» δεν είναι πια τριών, αλλά γνωρίζω ότι φέρνουν άλλα βάσανα μεγαλώνοντας.
Κάποια στιγμή η μαμά δεν αντέχει, μου απολογείται στ’ αγγλικά για τη φασαρία και μου λέει συγγνώμη που διαβάζετε και απολαμβάνετε το κρασί σας, (αχ τι πολυτέλειες) με το σύννεφο πάνω απ’ το κεφάλι της να γράφει: «I want a glass of wine too». Παραγγέλνω ακόμη ένα κρασάκι και της λέω να πιούμε παρέα και τότε το αγοράκι της λέει:
– Μama, she looks like your sister but she is your friend. Anne, (=μάμα στα τούρκικα) this is your friend και μεις χαμογελάμε τσουγκρίζοντας τα πλαστικά ποτήριά μας.
«Fucking motherhood, have some patience for the next 40 years», της ψιθυρίζω και γελάμε ενώ τα μικρά διαβολάκια μάς κοιτάνε και λένε: they are friends.
Διαπίστωση της πτήσης: μεγαλώνοντας απέκτησα πιο πολλή υπομονή ή το προσπαθώ τουλάχιστον, τα παιδιά είναι παιδιά και καλά κάνουν εφόσον οριοθετούνται από τους γονείς τους και ναι η τουρκοκύπρια δίπλα μου θα μπορούσε να είναι αδελφή μου.

Επέτειοι

Πάντα μου έλεγαν να μην ξεχνάω

τις επετείους, τις μαύρες μέρες

και τον θρήνο της χώρας που γεννήθηκα.

Μεγάλωσα με την μνήμη στις επετείους,

στους ήρωες μιας χώρας που δεν πρόλαβαν να θαφτούν σαν ήρωες.

Γερνάω με την μνήμη μου ξύπνια

για όσους πολέμησαν για να ζω εγώ σαν άνθρωπος.

Πως μπορώ να ξεχάσω;