Συντάκτης: marouthki

Έλλειψη

marouthkiΣχολιάστε

Κουβαλώ βδομάδες τώρα ένα βούρκωμα στο στήθος

ένα τεράστιο ωμέγα στην κοιλιά, που ξεφυσάω κάθε μέρα.

Απ΄το σώμα μου λείπει ένα κομμάτι όταν εσύ λείπεις

και μαζεύω λίγο-λίγο τον πόνο μου.

Με βασανίζει η έλλειψή σου

μα το ρω του έρωτα δεν λέει να σωπάσει.

Πως μπορεί να μου λείπει κάτι που δεν είχα ποτέ;

Έρωτας

marouthkiΣχολιάστε

Αναζητώ εσένα όπως το βρέφος το βυζί της μάνας του
ένα άγγιγμα που ξεκινάει μια ισόβια πράξη.
Κάνω δυο τζούρες απ’ το τσιγάρο σου
εκεί ανάμεσα στο δέρμα και τα δάχτυλά σου.
Ακούω τις μουσικές που αγαπάς
και κρατάω σε κίτρινα χαρτάκια τους στίχους που λατρεύεις.
Σου γράφω ερωτικές επιστολές
και σβήνω τις αποχές, τις ενοχές και τις ελλείψεις.
Ξεκιναώ τα χιλιόμετρα
αναθεωρώ, προχωρώ, επιστρέφω.
Ένα διαρκές μπρος-πίσω σε λεπτά και ζωές
χιλιόμετρα  μέσα μου, μέσα σου.
Θα ‘ρθεις;
Παίζουμε κρυφτό και μαδάμε μαργαρίτες
σαν εραστές που δεν πρόλαβαν την μυρωδιά του ιδρώτα τους.

Παλλόμενη αναρχία

marouthkiΣχολιάστε
Στηθοσκόπιο στην πλάτη και το στήθος
βαθιές αναπνοές
λεπτά σιωπής.
«Η καρδιά σας μετατοπίστηκε»
κι αυτή χαμογελάει
με το καρδιογράφημα στο ένα χέρι
και το τσιγάρο στ΄άλλο
κάθεται στ΄αμάξι με τη μουσική στην διαπασών.
Ακούει την παλλόμενη αναρχία της
όσοι έρωτες της έχουν λάχει
όσα ραγίσματα και μετατοπίσεις βρέθηκαν στην πορεία της
όσες λέξεις και τραγούδια γράφτηκαν γι΄αυτά
τα τριακόσια γραμμάρια παλλόμενης αναρχίας.
Αυτό το θαυμαστό όργανο η καρδιά.

Επιφάν(ε)ια

marouthkiΣχολιάστε

Ρίχνουμε σταυρούς στο βυθό της θάλασσας

και στην επιφάνειά της ξεβράζονται τα πτώματα

εκείνων, που εμείς σαν θεατές θρηνούμε.

Ο καταδύτης με υπερηφάνεια υψώνει το σταυρό

και οι εναπομεινάντες ναυαγοί σηκώνουν τον δικό τους,

όσο εμείς γιορτάζουμε την Γέννηση, τα Φώτα και την Ανάσταση Του.

Πόση επιφάνεια αντέχεις;

Η ηδονή της απουσίας του πόνου

marouthkiΣχολιάστε

Οι γιορτινές μέρες έφεραν πόνο αντί για δώρα.

Κανένα περιθώριο γι’ αγάπη πάρα μόνο εξοικείωση στα λάθη.

Είχα καταβροχθήσει τις άυπνές μου νύχτες και τη μοναξιά.

Κανένας οίκτος για τον πόνο πάρα μόνο φόβος.

Είχα φουσκώσει με μελαγχολία και λύπη,

για όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν μα κατάπια σιωπήλα.

Ένα χάπι το πρωί κι ένα το βράδυ συνέστησε ο γιατρός.

Σ’ ένα νήμα περασμένες οι οδύνες και οι μέρες μετρημένες.

Πόσο γλυκιά η ηδονή της απουσίας του πόνου.