Η φωτογραφία

Εκείνη η φωτογραφία πάνω στον τοίχο

_ένα κοινό πεπρωμένο στα πρόσωπα τους.

στα λευκά σεντόνια

στον ήλιο που έρπει στο δωμάτιο

στη βροχή που κτυπάει στο παράθυρο

στις αφαιρέσεις και στους πολλαπλασιασμούς.

Τα σώματά τους

μια ακατανίκητη τρυφερότητα μέσα στον χρόνο.

Αποστήθιση

Έμαθα ν’αποστηθίζω τους πόνους μου

δύο, τρεις, δέκα, δεκαπέντε φορές,

μα πάλι γυρνάω σε κείνα τα λάθη,

που επαναλαμβάνω διαρκώς

σαν πεινασμένο σκυλί

σαν βρέφος που ψάχνει το βυζί της μάνας του.

Ο έρωτας δεν είναι για χόρταση.

 

Κακές συνήθειες

Περπατάει, ξύνει τις πληγές του

και μετά ανάβει τσιγάρο.

Εκείνος ο έρωτας δίχως αρχή και τέλος.

Δεν ψάχνει αφορμές ή φταίχτες

μόνο εκείνες τις σταγόνες ιδρώτα

ανάμεσα στο στήθος.

Τόση τρυφερότητα

στα δάχτυλα και στη φωνή.

Ειδωλολάτρης

σε μια δίχως τέλος διαδρομή.

Ξύνει τις πληγές του και αιμορραγεί.

Κακές συνήθειες.

Λιόγερμα

Τον Αύγουστο

χαζεύουμε τα ηλιοβασιλέματα

σαν ερωτευμένοι.

Κι έπειτα μαζεύουμε την μελαγχολία μας

μαζί με τα ψαθάκια και τις πετσέτες της θάλασσας

επιστρέφοντας στις ζωές μας.

Πόσο εκτυφλωτικός ο ήλιος του Αυγούστου!

Πόλη της Χρυσοχούς, Κύπρος 2020

Τραγωδίες

Aπέναντι από την παραλία που κάθομαι, στα Κόκκινα, βλέπω στη βουνοπλαγιά την τουρκική σημαία. Σαράντα έξι καλοκαίρια βουτώ σε «ξένες» θάλασσες και το στόμα μου μου αλμυρό, ψάχνει μια απάντηση και μια αποδοχή. Και για κείνον τον «Ηλιο», που δεν προσγειώθηκε ποτέ στην Αθήνα σκοτώνοντας το αγέννητο παιδί του γείτονά μου. Κουβαλώ τα γιατί μαζί με τα χρόνια μου. Σαράντα οκτώ, σαράντα έξι, δεκαπέντε… Αριθμοί, εξισώσεις που δεν βγαίνουν. Οι τραγωδίες παίζονται πάντα το καλοκαίρι.