Πόσο λίγο κράτησε η ευτυχία μας!
Αν αυτό ήταν ευτυχία ή μια ψευδαίσθησή της,
εφόσον δεν αντέξαμε το ψέμα,
πως ήμασταν ευτυχισμένοι.
Πόσο λίγο κράτησε η ευτυχία μας!
Αν αυτό ήταν ευτυχία ή μια ψευδαίσθησή της,
εφόσον δεν αντέξαμε το ψέμα,
πως ήμασταν ευτυχισμένοι.

Tρίβω με σαπούνι το σώμα
να φύγει η μυρωδιά σου.
Το δέρμα ξεφλουδίζει το καυτό νερό,
σαν καθαρό μου φαίνεται.
Δεν πάσχω πια από σένα.
Εκείνη η φωτογραφία πάνω στον τοίχο
_ένα κοινό πεπρωμένο στα πρόσωπα τους.
στα λευκά σεντόνια
στον ήλιο που έρπει στο δωμάτιο
στη βροχή που κτυπάει στο παράθυρο
στις αφαιρέσεις και στους πολλαπλασιασμούς.
Τα σώματά τους
μια ακατανίκητη τρυφερότητα μέσα στον χρόνο.
Έμαθα ν’αποστηθίζω τους πόνους μου
δύο, τρεις, δέκα, δεκαπέντε φορές,
μα πάλι γυρνάω σε κείνα τα λάθη,
που επαναλαμβάνω διαρκώς
σαν πεινασμένο σκυλί
σαν βρέφος που ψάχνει το βυζί της μάνας του.
Ο έρωτας δεν είναι για χόρταση.
Μια λύπη φούσκωσε στα χέρια της
-σφήνωσε το δαχτυλίδι μετά από δεκαπέντε χρόνια γάμου,
προσπαθεί να το βγάλει, μα τίποτα.
Δεν ξέρει αν η επιμονή είναι βλακεία ή αδυναμία.
Όταν είναι πια αργά ίσως το καταλάβει.
Περπατάει, ξύνει τις πληγές του
και μετά ανάβει τσιγάρο.
Εκείνος ο έρωτας δίχως αρχή και τέλος.
Δεν ψάχνει αφορμές ή φταίχτες
μόνο εκείνες τις σταγόνες ιδρώτα
ανάμεσα στο στήθος.
Τόση τρυφερότητα
στα δάχτυλα και στη φωνή.
Ειδωλολάτρης
σε μια δίχως τέλος διαδρομή.
Ξύνει τις πληγές του και αιμορραγεί.
Κακές συνήθειες.
Τον Αύγουστο
χαζεύουμε τα ηλιοβασιλέματα
σαν ερωτευμένοι.
Κι έπειτα μαζεύουμε την μελαγχολία μας
μαζί με τα ψαθάκια και τις πετσέτες της θάλασσας
επιστρέφοντας στις ζωές μας.
Πόσο εκτυφλωτικός ο ήλιος του Αυγούστου!

Aπέναντι από την παραλία που κάθομαι, στα Κόκκινα, βλέπω στη βουνοπλαγιά την τουρκική σημαία. Σαράντα έξι καλοκαίρια βουτώ σε «ξένες» θάλασσες και το στόμα μου μου αλμυρό, ψάχνει μια απάντηση και μια αποδοχή. Και για κείνον τον «Ηλιο», που δεν προσγειώθηκε ποτέ στην Αθήνα σκοτώνοντας το αγέννητο παιδί του γείτονά μου. Κουβαλώ τα γιατί μαζί με τα χρόνια μου. Σαράντα οκτώ, σαράντα έξι, δεκαπέντε… Αριθμοί, εξισώσεις που δεν βγαίνουν. Οι τραγωδίες παίζονται πάντα το καλοκαίρι.
ΙΔΕΕΣ. ΚΡΙΤΙΚΗ. ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.
Πολιτισμικά, ταξιδιωτικά, κοινωνικά, ιστορικά, γαστρονομικά και γλυκά θέματα σε μία αλλιώτικη ιστοσελίδα!
a.k.a. kouzinovia - a greek word describing a female person who lives in the kitchen. Always.
nine-twenty-five
"...but whoso did receive of them / And taste, to him the gushing of the wave / Far far away did seem to mourn and rave / On alien shores; and if his fellow spake, / His voice was thin, as voices from the grave; / And deep-asleep he seem’d, yet all awake, / And music in his ears his beating heart did make." (Lord Alfred Tennyson, "The Lotos-Eaters")
Ένας πυροσβέστης του διαστήματος
Look into our mirrors...You will see the most amazing things...
Διατρέχουμε τον κίνδυνο να μας πάρουν στα σοβαρά, κάτι που είναι η αρχή του τέλους. — Ζαν Κοκτώ —
Σημειώσεις ενός μεταφραστή για τα έργα του Thomas Pynchon
It's not over
Αντιμετώπισε την πραγματικότητα
Μικρά που έμειναν στο Περιθώριο
Περιοδικό Φύλλο Επιλεγμένης Λογοτεχνίας
3 Ευχές και Καταϊδρωμένες
Ένα ιστολόγιο για το μικρό διήγημα