Η φωτογραφία

Εκείνη η φωτογραφία πάνω στον τοίχο

_ένα κοινό πεπρωμένο στα πρόσωπα τους.

στα λευκά σεντόνια

στον ήλιο που έρπει στο δωμάτιο

στη βροχή που κτυπάει στο παράθυρο

στις αφαιρέσεις και στους πολλαπλασιασμούς.

Τα σώματά τους

μια ακατανίκητη τρυφερότητα μέσα στον χρόνο.

Αποστήθιση

Έμαθα ν’αποστηθίζω τους πόνους μου

δύο, τρεις, δέκα, δεκαπέντε φορές,

μα πάλι γυρνάω σε κείνα τα λάθη,

που επαναλαμβάνω διαρκώς

σαν πεινασμένο σκυλί

σαν βρέφος που ψάχνει το βυζί της μάνας του.

Ο έρωτας δεν είναι για χόρταση.

 

Κακές συνήθειες

Περπατάει, ξύνει τις πληγές του

και μετά ανάβει τσιγάρο.

Εκείνος ο έρωτας δίχως αρχή και τέλος.

Δεν ψάχνει αφορμές ή φταίχτες

μόνο εκείνες τις σταγόνες ιδρώτα

ανάμεσα στο στήθος.

Τόση τρυφερότητα

στα δάχτυλα και στη φωνή.

Ειδωλολάτρης

σε μια δίχως τέλος διαδρομή.

Ξύνει τις πληγές του και αιμορραγεί.

Κακές συνήθειες.