Ένα κουβάρι στο λαιμό γίνεται η λύπη που δεν έντυσες με λέξεις.

Ανάμεσα στις χορδές της φωνής σου φωλιάζει ο πόνος της απώλειας.

Το μικρό κουβάρι που φύτρωσε ξαφνικά εκεί στο λάρυγγά σου

μεγαλώνει σε κάθε σιωπή, κάθε απουσία και  κάθε λέξη,

που εσύ δεν τόλμησες ν΄αρθρώσεις

από φόβο μην χάσεις εκείνους που κάποτε σ΄αγάπησαν

από ντροπή για τις γυμνές σου αλήθειες.

Το κουβάρι έγινε κόμπος στο λαιμό

και η φωνή σου ένας βραχνάς

για την στίξη και τις συλλαβές.

Και η λύπη έγινε λυγμός σιωπηλός.

Ποιος σ΄ακούει τώρα πια;

Εκείνος ο κόμπος στον λαιμό.