Ο χρωματιστός μου κήπος

Ο κήπος πήρε χρώμα όταν ήρθες,

κι ο ουρανός χαμήλωσε το βλέμμα του να σε καλωσορίσει.

Σε βλέπω με μια γλύκα και τα χρώματά σου στάζουν

όπως το πινέλο στην παλέτα.

 

Ο κήπος πήρε χρώμα όταν φύτρωσες,

κι γη σε υποδέχτηκε εγκάρδια.

Όταν φυσάει ο αγέρας τα χρώματα σου σκορπίζονται

μέσα στα σπίτια, τα σώματα, τα πρόσωπα.

 

Ο κήπος πήρε χρώμα όταν γεννήθηκες

Και τού δώσαν τ΄όνομά σου.

Γιάννη.

14372344_1231963250179593_4363327000024589409_o

Κύπρος, Σεπτέμβριος 2016

 

Όταν ο Τζαν διδάσκει

Μιλάμε στην τάξη για τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό στα πλαίσια του μαθήματος. Ο Τζαν, Σύριος έφηβος βρίσκεται εδώ και δέκα χρόνια στην Κύπρο με την οικογένειά του. Έφυγαν κυνηγημένοι για ένα καλύτερο αύριο προς τον πιο κοντινό στην πατρίδα τους τόπο.

-Δυσκολευτήκαμε στην αρχή σ΄όλα, αλλά λάου λάου (σιγά σιγά) μας μάθανε και τους μάθαμε. Όταν μας γνώρισαν οι ντόπιοι δεν μπορούσαν να μην μας αγαπήσουν. Πήρε αρκετό χρόνο αλλά μας δέχτηκαν, είπε ο Τζαν.

Γύρισα προς τον πίνακα για να κρύψω όσα κουμπιά μου πάτησε ο Τζαν και σκέφτηκα, ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι εδώ για να μας θυμίζουν, πως είναι να παλεύεις για την ζωή, να κάνεις το αδύνατο δυνατό, να διεκδικείς το δικαίωμα για το αυτονόητο: την ελευθερία, την ισότητα, την αδελφοσύνη. Πόσο μπασταρδεμένα εφαρμόζουμε αυτό το τρίπτυχο σήμερα; Πόσο νοσούμε πραγματικά; Πόσο χρόνο χρειαζόμαστε για ν΄αποδεχτούμε τον κάθε Τζαν στο σχολείο, στην κοινωνία, στον μικρόκοσμό μας;

Λάου λάου συνέχισα το μάθημα.

integration_haende_arme_diversitaet_migrationshintergrund

Στρογγυλά

Αγαπώ την στρογγυλάδα και ιδιαίτερα στους ανθρώπους. Οι στρογγυλοί άνθρωποι έχουν χιούμορ, πιασίματα που θες να τσιμπάς και να τσιγκλίζεις, ακομπλεξάριστοι συνήθως,  έχουν τρανταχτά γέλια και φαντασία, μιλάνε δυνατά, είναι συχνά ετοιμόλογοι και ξύπνιοι, αστείρευτοι, χωρίς καλούπια.  Από την άλλη υπάρχουν και οι ορθογώνιοι άνθρωποι αυτοί με τα φιδίσια σώματα, που άμα ανοίξουν το στόμα τους μόνο δηλητήριο και ένα παγωμένο χιούμορ έχουν στη γλώσσα τους, με κάτι ανέραστα και αφυδατωμένα σώματα που θες να τους προσφέρεις λίγη σοκολάτα μπας και η σεροτονίνη τους  προσφέρει λίγη ευφορία, που και πάλι μόλις καταναλωθεί επιστρέφουν στο ίδιο καλούπι.  Και όλα αυτά δεν είναι για τα έξτρα μου κιλά κι όλα τα στρογγυλά που έχω πάνω μου,  αλλά να γιατί η στρογγυλάδα στους ανθρώπους φοράει πάντα γιορτινά ακόμα και όταν γύρω μας το σύμπαν σείεται.  Όλοι έχουμε μια στρογγυλάδα, μην την κρύβουμε. Αγαπάτε στρογγυλά!

12670677_10153924915045590_4806315491055280734_n

Κόκκινα μαλλιά βαμμένα

Πηγαίνω στο κομμωτήριο όλο χαρά, αισιόδοξη ότι δεν θα είναι γεμάτο λόγω καύσωνα, τέλη Ιουλίου. Με το που μπαίνω ακούω χάχανα και βλέπω τον χώρο γεμάτο κυρίες από 60 μέχρι 80 χρονών. Την πατήσαμε λέω, αύριο θα φύγω από δω. Η κυρία Σούλα, καστανή, ετών 70βάλε λέει στην κυρία Κούλα:
– Να μου τα κάνεις κοκκινοπορτοκαλί!! Χαχα!
Η κομμώτρια μένει κάγκελο.
– Θα πάω στην Αθήνα σ’ ένα reunion και θα δω ένα παλιό αμόρε που με ήθελε πάντα κοκκινομάλλα. Τελικά παντρεύτηκε μια άλλη συμφοιτήτριά μας, είπε η κυρία Σούλα και ξεκίνησε ένα τσιριχτό και διαρκές γέλιο σε ψηλές τονικότητες σοπράνο κολορατούρας.
Εγώ που καθόμουν δίπλα της χαμογέλασα, με κοιτάει, με σκουντάει και μου λέει:
– Κοριτσάκι μου και συ όταν μεγαλώσεις θα γελάς σαν εμένα με παλιές ιστορίες που κάποτε γι’ αυτές έκλαιγες.
Μου έφτιαξε τη μέρα. Μήπως ν’ αλλάξω χρώμα στο μαλλί;

Ποιο τέλος;

Άνθρωποι, ιστορίες, μουσικές, έρωτες που τελειώνουν. Και ο θάνατος, ο αμείλικτος  συνοδοιπόρος σου. Και υπάρχουν οι στιγμές εκείνες, που χωρίς καμιά ντροπή θες να δώσεις μια γερή μπουνιά στα μούτρα του θανάτου, ενός μυστήριου τύπου που μετακομίζει σ΄αυτούς που μένουν ζωντανοί και θρηνούν. Άγνωστο πόσο κρατάει ο θρήνος.

Και υπάρχουν οι στιγμές, που εύχεσαι χρόνια πολλά κι όμορφα και μπλα μπλα μπλα και συνειδητοποιείς, ότι αυτό που μετρά δεν είναι η μακροζωία.  Τι να την κάνεις την μακροζωία αν στο μεταξύ δεν ζούσες; Για όσο, αλλά ζούσες όπως εσύ διάλεξες να ζήσεις. Και φοβάσαι για το τέλος  φανερά ή κρυφά. Ποιο τέλος; Πέρασες καλά όσο ζούσες; Αυτό μετρά. Ζωή σ΄αυτούς που ζουν!

Προχωράς

Περπατάς παράλληλα στη θάλασσα, και φοράς ακουστικά. Φοράς τις χαρές, τις αγωνίες, τις καψούρες, τις καταθλίψεις σου σαν μουσική υπόκρουση. Και βαστάς στα χέρια τις αναμνήσεις σου, την καρδιά σου, την ζωή σου, τον θυμό σου, τα δάκρυά σου και προχωράς. Και δεν ξέρεις τι να κάνεις τα χέρια σου, να τα δώσεις ή να τ΄ αφήσεις; Και θυμάσαι και δεν μπορείς ν΄ανεχτείς το τσαλάκωμα της ζωής σου μέσα σε σκληρές φούχτες που δεν έχουν μάθει να χαϊδεύουν πληγές. Και περπατάς παράλληλα στην θάλασσα και αναπνέεις το ιώδιο,  που θες να σηκώσει το βάρος για όλα όσα ονειρεύτηκες και δεν έκανες, αλλά και τις «βεβαιότητες», που συχνά σε οδηγούν σε όσα δεν έπρεπε. Προχωράς. Γιατί όλα είναι δρόμος.

Αχ εγωισμέ μου!

Όταν ο εγωισμός σε λυτρώνει από το βάσανο της απώλειας και της αγωνίας. Όταν νιώθεις να σε τραβάει το πετσί σου, η κάθε σου τρίχα πονάει, τα κύτταρα σου βάλλονται από παντού. Το  γλίστρημα,  το παραστράτημα, η λοιδορία,  το περίπαιγμα, το κεράτωμα, η  αφή του άλλου σώματος πάνω στην δική σου άγνοια γίνεται κυνικά αλλά ορατά,  τότε κυνικά πονάει και τσούζει. Οδοστρωτήρας, τσιμέντο που σε κτίζει σ΄ένα απόρθητο τείχος.

Είναι οδυνηρό να πρέπει κάποιες φορές, τις περισσότερες  ίσως ν΄αποχωρίζεσαι καταστάσεις και ανθρώπους που έχεις αγαπήσει βαθιά, ερωτικά κυρίως. Είναι το συναίσθημα που έγινε κομμάτια, η αυστηρότητα που μας μεγάλωσαν, ο ανθρώπινος εγωισμός, οι χαμένες προσδοκίες, ο χρόνος που δόθηκε με την καρδιά και το σώμα ή όλα μαζί; Όποια κι αν είναι η απάντηση αν λειτουργεί λυτρωτικά στο όλον σου, τότε καμία λύπη, κανένας πόνος, κανένα μαράζι δεν είναι άξιο χρόνου και επιστροφών.

Ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται, φθείρει και φθείρεται.

13909206_1055377221178870_8448703407263271423_o

Artwork by Lee Nutter