Ανάσκελα

Ξαπλώνεις ανάσκελα μ’ ένα παιδί δίπλα σου και χαζεύεις τον κόσμο αλλιώς: βλέπεις τον ήλιο που φεύγει, την βροχή που έρχεται, τους αγαπημένους που «έφυγαν» με ή χωρίς τη θέλησή τους γι’ άλλο σύμπαν, τη θάλασσα εκεί ψηλά, τους φίλους σου να χαίρονται με σένα τη ζωή με τα όλα της, το γαργαλητό και το γέλιο παντού. Νιώθεις ευγνωμοσύνη για το παιδί δίπλα και μέσα σου.

Μόναχο, Αύγουστος 2017

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s