Αχ εγωισμέ μου!

Όταν ο εγωισμός σε λυτρώνει από το βάσανο της απώλειας και της αγωνίας. Όταν νιώθεις να σε τραβάει το πετσί σου, η κάθε σου τρίχα πονάει, τα κύτταρα σου βάλλονται από παντού. Το  γλίστρημα,  το παραστράτημα, η λοιδορία,  το περίπαιγμα, το κεράτωμα, η  αφή του άλλου σώματος πάνω στην δική σου άγνοια γίνεται κυνικά αλλά ορατά,  τότε κυνικά πονάει και τσούζει. Οδοστρωτήρας, τσιμέντο που σε κτίζει σ΄ένα απόρθητο τείχος.

Είναι οδυνηρό να πρέπει κάποιες φορές, τις περισσότερες  ίσως ν΄αποχωρίζεσαι καταστάσεις και ανθρώπους που έχεις αγαπήσει βαθιά, ερωτικά κυρίως. Είναι το συναίσθημα που έγινε κομμάτια, η αυστηρότητα που μας μεγάλωσαν, ο ανθρώπινος εγωισμός, οι χαμένες προσδοκίες, ο χρόνος που δόθηκε με την καρδιά και το σώμα ή όλα μαζί; Όποια κι αν είναι η απάντηση αν λειτουργεί λυτρωτικά στο όλον σου, τότε καμία λύπη, κανένας πόνος, κανένα μαράζι δεν είναι άξιο χρόνου και επιστροφών.

Ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται, φθείρει και φθείρεται.

13909206_1055377221178870_8448703407263271423_o

Artwork by Lee Nutter

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s