Στον πηγεμό για την Ιθάκη ή για το σουβλάκι;

Τον Μάιο και τον Ιούνιο αρχίζουμε εδώ στην Κύπρο να ιδρώνουμε αρκετά, πιο πολύ από τους προηγούμενους μήνες του χρόνου. Και αυτό γιατί είναι μήνες εξετάσεων και ανεβασμένης πίεσης, όχι του αίματος, της άλλης πίεσης της ψυχολογικής, αφού τα παιδιά μας, οι μαθητές μας παρακάθονται σε εξετάσεις προαγωγικές ή εισιτήριες για να μπουν σε Πανεπιστήμια και να πάνε παρακάτω. Που παρακάτω; Ειλικρινά δυσκολεύομαι ν΄ απαντήσω. Πόσο πιο κάτω να πάνε από εδώ που βρίσκεται χρόνια τώρα το εκπαιδευτικό μας σύστημα;

Ένα σύστημα αποτελούμενο από εκπαιδευτικούς με καλά πτυχία. Καλά είπαμε, τώρα αν είναι και πλαστά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Δουλεύω στην εκπαίδευση της Κύπρου αρκετά χρόνια, σ’ ένα περιβάλλον με μορφωμένους και πολύ «μορφωμένους» εκπαιδευτικούς, παρά-μορφωμένους: απολυτήρια με άριστα, πτυχία, τα περισσότερα Αγγλικών Πανεπιστημίων, αφού είμαστε English Colony πάνω απ’ όλα (και όσοι είμαστε κάτοχοι πτυχίων Ελληνικών Πανεπιστημίων είμαστε decadence), μεταπτυχιακά και κόντρα μεταπτυχιακά πληρωμένα με χιλιάδες ευρώ και φυσικά ένα διδακτορικό τουλάχιστον σε κάθε οικογένεια. Όταν ακούς για τόσο φοβερά πτυχία είναι σαν να βλέπεις κάτι γαμάτες συσκευασίες δώρων και μένεις άφωνος με την ανθρώπινη φαντασία, τη δημιουργικότητα και όταν τις ανοίγεις μένεις πάλι άφωνος με το «άδειο» περιεχόμενο και με το πόσο δε συνάδει το μέσα με το έξω.

Ζούμε σ’ ένα κράτος,  μια κηλίδα στον ωκεανό και οι άρχοντές του μόνο την καραμέλα τούτη έχουν στο στόμα: «Φέρε μου χαρτιά κι άλλα χαρτιά κι εγώ σε διορίζω, σε κρατάω στη δουλειά φτάνει εσύ να με ψηφίζεις και να με κρατάς στην εξουσία, θα είναι όλα μια χαρά, κι ας είναι τα πτυχία σου πλαστά, φτάνει να μη χάσω την πελατεία μου». Και στην Κύπρο πριν γίνουμε καλοί δάσκαλοι και καθηγητές (ο μισός μας πληθυσμός είναι εκπαιδευτικοί!) υπήρξαμε φυσικά καλοί μαθητές. Και δε θα σταματήσουμε ποτέ να είμαστε μαθητές, δε θα μπορέσουμε ποτέ να κοιτάξουμε έξω από το πλαίσιο και να διδάξουμε τους δικούς μας μαθητές πως πρέπει να δυσπιστούν. Δεν, δεν, δεν…

Είμαστε η χώρα του «Δεν Ξεχνώ» σε όλα και παντού, αλλά ξεχνάμε πόσα άδεια μυαλά είναι σε θέσεις που δε θα έπρεπε να είναι. Μια ματιά στο γραπτό των Νέων Ελληνικών φέτος στις Παγκύπριες Εξετάσεις φτάνει να καταλάβει κάποιος, ότι η Κύπρος είναι η χώρα όπου το μέλλον θυμίζει τόσο παρελθόν! Είμαστε ένα κράτος περιστοιχιζόμενο από κουμπάρους, συμπεθέρες, ναφθαλίνες, απατεώνες και γλύφτες, πλαστά πτυχία, πλαστή ζωή. Α, είμαστε και της σούβλας και του μερσεντές!

13308245_1126668220709097_3028016789794042976_o

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s