Τυχερή

Τα βλέπω να ξυπνούν και να κοιμούνται, να φοράνε την σχολική στολή τους, τις αθλητικές τους φόρμες και τα καλά τους ρούχα. Τα βλέπω να διαβάζουν στο γραφείο και τα παίζουν στην πίσω αυλή. Τα βλέπω να τσακώνονται μεταξύ τους και να ζηλεύουν ο ένας τον άλλον για ανόητους κι ανύπαρκτους λόγους (στα δικά μου μάτια). Τα βλέπω να σκάνε στα γέλια για αστεία, που δεν τα βρίσκω καθόλου αστεία και να ξεσπάνε σε κλάματα, γιατί «με κτύπησες εδώ, γιατί μου πήρες την μπάλα, γιατί εκείνος έχει καινούργιο ποδήλατο, γιατί εκείνη έχει μεγαλύτερο δωμάτιο». Τα βλέπω στις μικρές ώρες δίπλα μου να ψιθυρίζουν τους εφιάλτες και τους πυρετούς τους. Τα βλέπω στο γήπεδο να τρέχουν, στα θέατρα και τις αίθουσες συναυλιών να ιδρώνουν παίζοντας μουσική και να ιδρώνω κι εγώ μαζί τους. Τα βλέπω να ψηλώνουν, να σκουραίνουν τα μαλλιά τους, ν΄αλλάζει η φωνή τους και το σώμα τους. Τα βλέπω να φεύγουν απ΄το σπίτι, ν΄ανοίγουν τα φτερά τους, να ξενιτεύονται και να ξαναγυρνάνε. Τα βλέπω στις καλές και τις κακές μου στιγμές, στον ψημένο μου εγωισμό, στα κουρασμένα μου μάτια. Τα βλέπω ακόμα και νιώθω τυχερή. Και συνάμα ανόητη που τόσα χρόνια έκλεινα τα μάτια μου μπροστά σε κάθε τους στιγμή από φόβο, μήπως δεν κάνω εγώ για μάνα.